2.
Η ομιλία για τον Άναντα
32. Τότε ο σεβάσμιος Άναντα πήγε προς τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Άναντα είπε στον Ευλογημένο:
«Θα μπορούσε άραγε, σεβάσμιε κύριε, ένας μοναχός να επιτύχει τέτοια αυτοσυγκέντρωση ώστε σε αυτό το σώμα με συνείδηση να μην υπάρχουν υπολανθάνουσες τάσεις για ταύτιση με το εγώ, για ταύτιση με το δικό μου και για αλαζονεία, και εξωτερικά σε όλα τα αντικείμενα να μην υπάρχουν υπολανθάνουσες τάσεις για ταύτιση με το εγώ, για ταύτιση με το δικό μου και για αλαζονεία· και εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, έχοντας επιτύχει, σε αυτόν που διαμένει δεν υπάρχουν υπολανθάνουσες τάσεις για ταύτιση με το εγώ, για ταύτιση με το δικό μου και για αλαζονεία, εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, έχοντας επιτύχει, να παραμένει;» «Θα μπορούσε, Άναντα, ένας μοναχός να επιτύχει τέτοια αυτοσυγκέντρωση ώστε σε αυτό το σώμα με συνείδηση να μην υπάρχουν υπολανθάνουσες τάσεις για ταύτιση με το εγώ, για ταύτιση με το δικό μου και για αλαζονεία, και εξωτερικά σε όλα τα αντικείμενα να μην υπάρχουν υπολανθάνουσες τάσεις για ταύτιση με το εγώ, για ταύτιση με το δικό μου και για αλαζονεία· και εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, έχοντας επιτύχει, σε αυτόν που διαμένει δεν υπάρχουν υπολανθάνουσες τάσεις για ταύτιση με το εγώ, για ταύτιση με το δικό μου και για αλαζονεία, εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, έχοντας επιτύχει, να παραμένει».
«Πώς όμως, σεβάσμιε κύριε, θα μπορούσε ένας μοναχός να επιτύχει τέτοια αυτοσυγκέντρωση ώστε σε αυτό το σώμα με συνείδηση να μην υπάρχουν υπολανθάνουσες τάσεις για ταύτιση με το εγώ, για ταύτιση με το δικό μου και για αλαζονεία, και εξωτερικά σε όλα τα αντικείμενα να μην υπάρχουν υπολανθάνουσες τάσεις για ταύτιση με το εγώ, για ταύτιση με το δικό μου και για αλαζονεία· και εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, έχοντας επιτύχει, σε αυτόν που διαμένει δεν υπάρχουν υπολανθάνουσες τάσεις για ταύτιση με το εγώ, για ταύτιση με το δικό μου και για αλαζονεία, εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, έχοντας επιτύχει, να παραμένει;»
«Εδώ, Άναντα, σε έναν μοναχό έρχεται η σκέψη: «Αυτό είναι γαλήνιο, αυτό είναι εξαίσιο, δηλαδή ο κατευνασμός όλων των δραστηριοτήτων, η παραίτηση από όλες τις προσκολλήσεις, η εξάλειψη της επιθυμίας, το μη πάθος, η παύση, το Νιμπάνα». Έτσι λοιπόν, Άναντα, θα μπορούσε ένας μοναχός να επιτύχει τέτοια αυτοσυγκέντρωση ώστε σε αυτό το σώμα με συνείδηση να μην υπάρχουν υπολανθάνουσες τάσεις για ταύτιση με το εγώ, για ταύτιση με το δικό μου και για αλαζονεία, και εξωτερικά σε όλα τα αντικείμενα να μην υπάρχουν υπολανθάνουσες τάσεις για ταύτιση με το εγώ, για ταύτιση με το δικό μου και για αλαζονεία· και εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, έχοντας επιτύχει, σε αυτόν που διαμένει δεν υπάρχουν υπολανθάνουσες τάσεις για ταύτιση με το εγώ, για ταύτιση με το δικό μου και για αλαζονεία, εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, έχοντας επιτύχει, να παραμένει».
«Και αυτό, Άναντα, αναφερόμενος σε τούτο είπα στο Παραγιάνα, στην ερώτηση του Πούννακα:
αυτός που δεν έχει διαταραχή πουθενά στον κόσμο·
γαλήνιος, χωρίς καπνό, χωρίς θλίψη, χωρίς επιθυμία,
αυτός έχει περάσει πέρα από τη γέννηση και το γήρας, λέω». Δεύτερο.