2.
Το κεφάλαιο για την παροδικότητα
1.
Η ομιλία για το παροδικό
12. Έτσι έχω ακούσει - στη Σαβάτθι. Εκεί... κ.λπ... «Η ύλη, μοναχοί, είναι παροδική, το αίσθημα είναι παροδικό, η αντίληψη είναι παροδική, οι δραστηριότητες είναι παροδικές, η συνείδηση είναι παροδική. Βλέποντας έτσι, μοναχοί, ο μορφωμένος ευγενής μαθητής αποστασιοποιείται από την ύλη, αποστασιοποιείται από το αίσθημα, αποστασιοποιείται από την αντίληψη, αποστασιοποιείται από τις δραστηριότητες, αποστασιοποιείται από τη συνείδηση. Αποστασιοποιούμενος απαλλάσσεται από το πάθος· μέσω του μη πάθους απελευθερώνεται. Υπάρχει η γνώση: «στον απελευθερωμένο, υπάρχει απελευθέρωση». Κατανοεί: 'η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης'». Πρώτο.
2.
Η ομιλία για τον υπαρξιακό πόνο
13. Προέλευση στη Σαβάττχι. «Η ύλη, μοναχοί, είναι οδυνηρή, το αίσθημα είναι οδυνηρό, η αντίληψη είναι οδυνηρή, οι δραστηριότητες είναι οδυνηρές, η συνείδηση είναι οδυνηρή. Βλέποντας έτσι... κ.λπ... κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Δεύτερο.
3.
Η ομιλία για τον μη-εαυτό
14. Προέλευση στη Σαβάττχι. «Η ύλη, μοναχοί, είναι μη-εαυτός, το αίσθημα είναι μη-εαυτός, η αντίληψη είναι μη-εαυτός, οι δραστηριότητες είναι μη-εαυτός, η συνείδηση είναι μη-εαυτός. Βλέποντας έτσι, μοναχοί, ο μορφωμένος ευγενής μαθητής αποστασιοποιείται από την ύλη, αποστασιοποιείται από το αίσθημα, αποστασιοποιείται από την αντίληψη, αποστασιοποιείται από τις δραστηριότητες, αποστασιοποιείται από τη συνείδηση. Αποστασιοποιούμενος απαλλάσσεται από το πάθος· μέσω του μη πάθους απελευθερώνεται. Υπάρχει η γνώση: «στον απελευθερωμένο, υπάρχει απελευθέρωση». Κατανοεί: 'η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης'». Τρίτη.
4.
Η ομιλία για ό,τι είναι παροδικό
15. Προέλευση στη Σαβάττχι. «Η ύλη, μοναχοί, είναι παροδική. Ό,τι είναι παροδικό, αυτό είναι οδυνηρό· ό,τι είναι οδυνηρό, αυτό είναι μη-εαυτός· ό,τι είναι μη-εαυτός, αυτό 'δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό πρέπει να ιδωθεί όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία. Το αίσθημα είναι παροδικό. Ό,τι είναι παροδικό, αυτό είναι οδυνηρό· ό,τι είναι οδυνηρό, αυτό είναι μη-εαυτός· ό,τι είναι μη-εαυτός, αυτό 'δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό πρέπει να ιδωθεί όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία. Η αντίληψη είναι παροδική... κ.λπ... οι δραστηριότητες είναι παροδικές... η συνείδηση είναι παροδική. Ό,τι είναι παροδικό, αυτό είναι οδυνηρό· ό,τι είναι οδυνηρό, αυτό είναι μη-εαυτός· ό,τι είναι μη-εαυτός, αυτό 'δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό πρέπει να ιδωθεί όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία. Βλέποντας έτσι... κ.λπ... κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Τέταρτο.
5.
Η ομιλία για ό,τι είναι πόνος
16. Προέλευση στη Σαβάττχι. «Η ύλη, μοναχοί, είναι οδυνηρή. Ό,τι είναι οδυνηρό, αυτό είναι μη-εαυτός· ό,τι είναι μη-εαυτός, αυτό 'δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό πρέπει να ιδωθεί όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία. Το αίσθημα είναι οδυνηρό... η αντίληψη είναι οδυνηρή... οι δραστηριότητες είναι οδυνηρές... η συνείδηση είναι οδυνηρή. Ό,τι είναι οδυνηρό, αυτό είναι μη-εαυτός· ό,τι είναι μη-εαυτός, αυτό 'δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό πρέπει να ιδωθεί όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία. Βλέποντας έτσι... κ.λπ... κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Πέμπτο.
6.
Η ομιλία για ό,τι είναι μη-εαυτός
17. Προέλευση στη Σαβάττχι. «Η ύλη, μοναχοί, είναι μη-εαυτός. Ό,τι είναι μη-εαυτός, αυτό 'δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό πρέπει να ιδωθεί όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία. Το αίσθημα είναι μη-εαυτός... η αντίληψη είναι μη-εαυτός... οι δραστηριότητες είναι μη-εαυτός... η συνείδηση είναι μη-εαυτός. Ό,τι είναι μη-εαυτός, αυτό 'δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου' - έτσι αυτό πρέπει να ιδωθεί όπως πραγματικά είναι με ορθή σοφία. Βλέποντας έτσι... κ.λπ... κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Έκτο.
7.
Η ομιλία για το παροδικό με αιτία
18. Προέλευση στη Σαβάττχι. «Η ύλη, μοναχοί, είναι παροδική. Όποια αιτία, όποια συνθήκη υπάρχει για την έγερση της ύλης, κι αυτή είναι παροδική. Η ύλη που έχει δημιουργηθεί από κάτι παροδικό, μοναχοί, πώς θα είναι μόνιμη; Το αίσθημα είναι παροδικό. Όποια αιτία, όποια συνθήκη υπάρχει για την έγερση του αισθήματος, κι αυτή είναι παροδική. Το αίσθημα που έχει δημιουργηθεί από κάτι παροδικό, μοναχοί, πώς θα είναι μόνιμο; Η αντίληψη είναι παροδική... οι δραστηριότητες είναι παροδικές. Όποια αιτία, όποια συνθήκη υπάρχει για την έγερση των δραστηριοτήτων, κι αυτή είναι παροδική. Οι δραστηριότητες που έχουν δημιουργηθεί από κάτι παροδικό, μοναχοί, πώς θα είναι μόνιμες; Η συνείδηση είναι παροδική. Όποια αιτία, όποια συνθήκη υπάρχει για την έγερση της συνείδησης, κι αυτή είναι παροδική. Η συνείδηση που έχει δημιουργηθεί από κάτι παροδικό, μοναχοί, πώς θα είναι μόνιμη; Βλέποντας έτσι... κ.λπ... κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Έβδομη.
8.
Η ομιλία για τον πόνο με αιτία
19. Προέλευση στη Σαβάττχι. «Η ύλη, μοναχοί, είναι οδυνηρή. Όποια αιτία, όποια συνθήκη υπάρχει για την έγερση της ύλης, κι αυτή είναι οδυνηρή. Η ύλη που έχει δημιουργηθεί από κάτι οδυνηρό, μοναχοί, πώς θα είναι ευτυχής; Το αίσθημα είναι οδυνηρό... η αντίληψη είναι οδυνηρή... οι δραστηριότητες είναι οδυνηρές... η συνείδηση είναι οδυνηρή. Όποια αιτία, όποια συνθήκη υπάρχει για την έγερση της συνείδησης, κι αυτή είναι οδυνηρή. Η συνείδηση που έχει δημιουργηθεί από κάτι οδυνηρό, μοναχοί, πώς θα είναι ευτυχής; Βλέποντας έτσι... κ.λπ... κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Όγδοη.
9.
Η ομιλία για τον μη-εαυτό με αιτία
20. Προέλευση στη Σαβάττχι. «Η ύλη, μοναχοί, είναι μη-εαυτός. Όποια αιτία, όποια συνθήκη υπάρχει για την έγερση της ύλης, κι αυτή είναι μη-εαυτός. Η ύλη που έχει δημιουργηθεί από κάτι που είναι μη-εαυτός, μοναχοί, πώς θα είναι εαυτός; Το αίσθημα είναι μη-εαυτός... η αντίληψη είναι μη-εαυτός... οι δραστηριότητες είναι μη-εαυτός... η συνείδηση είναι μη-εαυτός. Όποια αιτία, όποια συνθήκη υπάρχει για την έγερση της συνείδησης, κι αυτή είναι μη-εαυτός. Η συνείδηση που έχει δημιουργηθεί από κάτι που είναι μη-εαυτός, μοναχοί, πώς θα είναι εαυτός; Βλέποντας έτσι... κ.λπ... κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Ένατη.
10.
Η ομιλία για τον Άναντα
21. Στη Σαβάτθι... στο μοναστήρι. Τότε ο σεβάσμιος Άναντα πήγε προς τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Άναντα είπε στον Ευλογημένο: «'Παύση, παύση', σεβάσμιε κύριε, λέγεται. Ποιων φαινομένων, σεβάσμιε κύριε, η παύση ονομάζεται 'παύση';» «Η ύλη, Άναντα, είναι παροδική, συνθηκοκρατημένη, εξαρτώμενα γεγενημένη, υποκείμενη σε καταστροφή, έχουσα τη φύση της παρακμής, υποκείμενη στη φθίση, έχουσα τη φύση της παύσης. Η παύση αυτής ονομάζεται 'παύση'. Το αίσθημα είναι παροδικό, συνθηκοκρατημένο, εξαρτώμενα γεγενημένο, υποκείμενο σε καταστροφή, έχον τη φύση της παρακμής, υποκείμενο στη φθίση, έχον τη φύση της παύσης. Η παύση αυτού ονομάζεται 'παύση'. Η αντίληψη... οι δραστηριότητες είναι παροδικές, συνθηκοκρατημένες, εξαρτώμενα γεγενημένες, υποκείμενες σε καταστροφή, έχουσες τη φύση της παρακμής, υποκείμενες στη φθίση, έχουσες τη φύση της παύσης. Η παύση αυτών ονομάζεται 'παύση'. Η συνείδηση είναι παροδική, συνθηκοκρατημένη, εξαρτώμενα γεγενημένη, υποκείμενη σε καταστροφή, έχουσα τη φύση της παρακμής, υποκείμενη στη φθίση, έχουσα τη φύση της παύσης. Η παύση αυτής ονομάζεται 'παύση'. Αυτών των φαινομένων, Άναντα, η παύση ονομάζεται 'παύση'.» Δέκατη.
Το κεφάλαιο Ανίτσα, δεύτερο.
Αυτή είναι η σύνοψή του -
τρία επίσης ειπώθηκαν με την αιτία, και με τον Άναντα αυτά τα δέκα.