1.
Πρώτη ομιλία για τους δύο Βραχμάνους
52. Τότε δύο βραχμάνοι, γερασμένοι, ηλικιωμένοι, προχωρημένοι στα χρόνια, έχοντας διανύσει μεγάλη περίοδο, έχοντας φτάσει στο τέλος της ηλικίας, εκατόν είκοσι ετών από τη γέννησή τους, πήγαν εκεί όπου ήταν ο Ευλογημένος· αφού πλησίασαν, χαιρέτησαν τον Ευλογημένο. Αφού ολοκλήρωσαν την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, κάθισαν στο πλάι. Καθισμένοι στο πλάι, εκείνοι οι βραχμάνοι είπαν στον Ευλογημένο: «Εμείς, αγαπητέ Γκόταμα, είμαστε βραχμάνοι, γερασμένοι, ηλικιωμένοι, προχωρημένοι στα χρόνια, έχοντας διανύσει μεγάλη περίοδο, έχοντας φτάσει στο τέλος της ηλικίας, εκατόν είκοσι ετών από τη γέννησή μας· και δεν έχουμε κάνει καλό, δεν έχουμε κάνει αξιέπαινο, δεν έχουμε κάνει προστασία από τον φόβο. Ας μας προτρέψει ο αξιότιμος Γκόταμα, ας μας καθοδηγήσει ο αξιότιμος Γκόταμα, αυτό που θα ήταν για την ευημερία και την ευτυχία μας για πολύ καιρό».
«Πράγματι εσείς, βραχμάνοι, είστε γερασμένοι, ηλικιωμένοι, προχωρημένοι στα χρόνια, έχοντας διανύσει μεγάλη περίοδο, έχοντας φτάσει στο τέλος της ηλικίας, εκατόν είκοσι ετών από τη γέννησή σας· και δεν έχετε κάνει καλό, δεν έχετε κάνει αξιέπαινο, δεν έχετε κάνει προστασία από τον φόβο. Αυτός ο κόσμος, βραχμάνοι, οδηγείται προς το γήρας, την αρρώστια και τον θάνατο. Ενώ αυτός ο κόσμος, βραχμάνοι, οδηγείται προς το γήρας, την αρρώστια και τον θάνατο, όποιος εδώ έχει αυτοέλεγχο με το σώμα, αυτοέλεγχο με την ομιλία, αυτοέλεγχο με τον νου, αυτό γίνεται για εκείνον που έχει φύγει προστασία και καταφύγιο και νησί και άσυλο και τελικός σκοπός».
για αυτόν που οδηγήθηκε στο γήρας δεν υπάρχει προστασία·
βλέποντας αυτόν τον κίνδυνο στον θάνατο,
ας κάνει κανείς αξιέπαινες πράξεις που φέρνουν ευτυχία.
αυτό γίνεται για την ευτυχία εκείνου που έχει φύγει,
όποια αξιέπαινη πράξη κάνει ενώ ζει». Πρώτο.