2.
Η ομιλία για τον Άναντα και μια μοναδική εξαίρετη νύχτα
276. Έτσι έχω ακούσει - Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα. Εκείνη την περίοδο ο σεβάσμιος Άναντα στην αίθουσα συνάθροισης δίδασκε, παρακινούσε, ενθάρρυνε και ευχαριστούσε τους μοναχούς με μια ομιλία για το Ντάμμα, και εξέθετε τη σύνοψη και την ανάλυση της ευλογημένης μοναχικής νύχτας.
Τότε ο Ευλογημένος, την απογευματινή περίοδο της ημέρας, αφού βγήκε από την απομόνωση, πήγε στην αίθουσα συνάθροισης· αφού έφτασε, κάθισε στο προετοιμασμένο κάθισμα. Αφού κάθισε, ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς: «Ποιος άραγε, μοναχοί, στην αίθουσα συνάθροισης δίδαξε, παρακίνησε, ενθάρρυνε και ευχαρίστησε τους μοναχούς με μια ομιλία για το Ντάμμα, και εξέθεσε τη σύνοψη και την ανάλυση της ευλογημένης μοναχικής νύχτας;» «Ο σεβάσμιος, σεβάσμιε κύριε, Άναντα στην αίθουσα συνάθροισης δίδαξε, παρακίνησε, ενθάρρυνε και ευχαρίστησε τους μοναχούς με μια ομιλία για το Ντάμμα, και εξέθεσε τη σύνοψη και την ανάλυση της ευλογημένης μοναχικής νύχτας».
Τότε ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στον σεβάσμιο Άναντα: «Πώς όμως εσύ, Άναντα, δίδαξες, παρακίνησες, ενθάρρυνες και ευχαρίστησες τους μοναχούς με μια ομιλία για το Ντάμμα, και εξέθεσες τη σύνοψη και την ανάλυση της ευλογημένης μοναχικής νύχτας;» «Έτσι εγώ, σεβάσμιε κύριε, δίδαξα, παρακίνησα, ενθάρρυνα και ευχαρίστησα τους μοναχούς με μια ομιλία για το Ντάμμα, και εξέθεσα τη σύνοψη και την ανάλυση της ευλογημένης μοναχικής νύχτας -
ό,τι είναι παρελθόν έχει εγκαταλειφθεί, και το μέλλον δεν έχει φτάσει ακόμα.
ακλόνητο, ασάλευτο, αυτό γνωρίζοντας ας το αναπτύσσει.
Διότι δεν υπάρχει συμφωνία για μας με εκείνον, τον θάνατο με τον μεγάλο στρατό.
αυτόν πράγματι ως έχοντα ευλογημένη μοναχική νύχτα, ο γαλήνιος σοφός τον αποκαλεί».
277. «Και πώς, φίλε, κάποιος ακολουθεί το παρελθόν; 'Ήμουν έτσι ως προς την ύλη στο παρελθόν' - εκεί συνδέει την απόλαυση, 'ήμουν έτσι ως προς το αίσθημα στο παρελθόν' - εκεί συνδέει την απόλαυση, 'ήμουν έτσι ως προς την αντίληψη στο παρελθόν' - εκεί συνδέει την απόλαυση, 'ήμουν έτσι ως προς τις δραστηριότητες στο παρελθόν' - εκεί συνδέει την απόλαυση, 'ήμουν έτσι ως προς τη συνείδηση στο παρελθόν' - εκεί συνδέει την απόλαυση - έτσι λοιπόν, φίλε, κάποιος ακολουθεί το παρελθόν.
«Και πώς, φίλε, κάποιος δεν ακολουθεί το παρελθόν; 'Ήμουν έτσι ως προς την ύλη στο παρελθόν' - εκεί δεν συνδέει την απόλαυση, 'ήμουν έτσι ως προς το αίσθημα στο παρελθόν' - εκεί δεν συνδέει την απόλαυση, 'ήμουν έτσι ως προς την αντίληψη στο παρελθόν' - εκεί δεν συνδέει την απόλαυση, 'ήμουν έτσι ως προς τις δραστηριότητες στο παρελθόν' - εκεί δεν συνδέει την απόλαυση, 'ήμουν έτσι ως προς τη συνείδηση στο παρελθόν' - εκεί δεν συνδέει την απόλαυση - έτσι λοιπόν, φίλε, κάποιος δεν ακολουθεί το παρελθόν.
«Και πώς, φίλε, κάποιος προσδοκά το μέλλον; 'Είθε να είμαι έτσι ως προς την ύλη στο μέλλον' - εκεί συνδέει την απόλαυση, είθε να είμαι έτσι ως προς το αίσθημα... κ.λπ... είθε να είμαι έτσι ως προς την αντίληψη... είθε να είμαι έτσι ως προς τις δραστηριότητες... 'είθε να είμαι έτσι ως προς τη συνείδηση στο μέλλον' - εκεί συνδέει την απόλαυση - έτσι λοιπόν, φίλε, κάποιος προσδοκά το μέλλον.
«Και πώς, φίλε, κάποιος δεν προσδοκά το μέλλον; 'Είθε να είμαι έτσι ως προς την ύλη στο μέλλον' - εκεί δεν συνδέει την απόλαυση, είθε να είμαι έτσι ως προς το αίσθημα... κ.λπ... είθε να είμαι έτσι ως προς την αντίληψη... είθε να είμαι έτσι ως προς τις δραστηριότητες... 'είθε να είμαι έτσι ως προς τη συνείδηση στο μέλλον' - εκεί δεν συνδέει την απόλαυση - έτσι λοιπόν, φίλε, κάποιος δεν προσδοκά το μέλλον.
«Και πώς, φίλε, παρασύρεται κανείς στις παρούσες καταστάσεις; Εδώ, φίλε, ο αδαής κοινός άνθρωπος που δεν βλέπει τους ευγενείς, που δεν είναι επιδέξιος στην ευγενή διδασκαλία, που δεν είναι πειθαρχημένος στην ευγενή διδασκαλία, που δεν βλέπει τα ενάρετα άτομα, που δεν είναι επιδέξιος στη διδασκαλία των ενάρετων ατόμων, που δεν είναι πειθαρχημένος στη διδασκαλία των ενάρετων ατόμων, θεωρεί την ύλη ως εαυτό, ή τον εαυτό ως έχοντα ύλη, ή την ύλη στον εαυτό, ή τον εαυτό στην ύλη· το αίσθημα... την αντίληψη... τις δραστηριότητες... θεωρεί τη συνείδηση ως εαυτό, ή τον εαυτό ως έχοντα συνείδηση, ή τη συνείδηση στον εαυτό, ή τον εαυτό στη συνείδηση - έτσι λοιπόν, φίλε, παρασύρεται κανείς στις παρούσες καταστάσεις.
«Και πώς, φίλε, δεν παρασύρεται κανείς στις παρούσες καταστάσεις; Εδώ, φίλε, ο μορφωμένος ευγενής μαθητής που βλέπει τους ευγενείς, που είναι επιδέξιος στην ευγενή διδασκαλία, που είναι καλά πειθαρχημένος στην ευγενή διδασκαλία, που βλέπει τα ενάρετα άτομα, που είναι επιδέξιος στη διδασκαλία των ενάρετων ατόμων, που είναι καλά πειθαρχημένος στη διδασκαλία των ενάρετων ατόμων, δεν θεωρεί την ύλη ως εαυτό, ούτε τον εαυτό ως έχοντα ύλη, ούτε την ύλη στον εαυτό, ούτε τον εαυτό στην ύλη· δεν θεωρεί το αίσθημα... ούτε την αντίληψη... ούτε τις δραστηριότητες... δεν θεωρεί τη συνείδηση ως εαυτό, ούτε τον εαυτό ως έχοντα συνείδηση, ούτε τη συνείδηση στον εαυτό, ούτε τον εαυτό στη συνείδηση - έτσι λοιπόν, φίλε, δεν παρασύρεται κανείς στις παρούσες καταστάσεις.
ό,τι είναι παρελθόν έχει εγκαταλειφθεί, και το μέλλον δεν έχει φτάσει ακόμα.
ακλόνητο, ασάλευτο, αυτό γνωρίζοντας ας το αναπτύσσει.
Διότι δεν υπάρχει συμφωνία για μας με εκείνον, τον θάνατο με τον μεγάλο στρατό.
αυτόν πράγματι ως έχοντα ευλογημένη μοναχική νύχτα, ο γαλήνιος σοφός τον αποκαλεί».
«Έτσι εγώ, σεβάσμιε κύριε, δίδαξα, παρακίνησα, ενθάρρυνα και ευχαρίστησα τους μοναχούς με μια ομιλία για το Ντάμμα, και εξέθεσα τη σύνοψη και την ανάλυση της ευλογημένης μοναχικής νύχτας».
278. «Καλώς, καλώς, Άναντα! Καλώς πράγματι εσύ, Άναντα, δίδαξες, παρακίνησες, ενθάρρυνες και ευχαρίστησες τους μοναχούς με μια ομιλία για το Ντάμμα, και εξέθεσες τη σύνοψη και την ανάλυση της ευλογημένης μοναχικής νύχτας -
αυτόν πράγματι ως έχοντα ευλογημένη μοναχική νύχτα, ο γαλήνιος σοφός τον αποκαλεί».
«Και πώς, Άναντα, κάποιος ακολουθεί το παρελθόν;... κ.λπ... έτσι λοιπόν, Άναντα, κάποιος ακολουθεί το παρελθόν. Και πώς, Άναντα, κάποιος δεν ακολουθεί το παρελθόν;... κ.λπ... έτσι λοιπόν, Άναντα, κάποιος δεν ακολουθεί το παρελθόν. Και πώς, Άναντα, κάποιος προσδοκά το μέλλον;... κ.λπ... έτσι λοιπόν, Άναντα, κάποιος προσδοκά το μέλλον. Και πώς, Άναντα, κάποιος δεν προσδοκά το μέλλον;... κ.λπ... έτσι λοιπόν, Άναντα, κάποιος δεν προσδοκά το μέλλον. Και πώς, Άναντα, παρασύρεται κανείς στις παρούσες καταστάσεις;... κ.λπ... έτσι λοιπόν, Άναντα, παρασύρεται κανείς στις παρούσες καταστάσεις. Και πώς, Άναντα, δεν παρασύρεται κανείς στις παρούσες καταστάσεις;... κ.λπ... έτσι λοιπόν, Άναντα, δεν παρασύρεται κανείς στις παρούσες καταστάσεις.
αυτόν πράγματι ως έχοντα ευλογημένη μοναχική νύχτα, ο γαλήνιος σοφός τον αποκαλεί».
Αυτά είπε ο Ευλογημένος. Ο σεβάσμιος Άναντα, ευχαριστημένος, αγαλλίασε με τα λόγια του Ευλογημένου.
Τέλος της ομιλίας Ανανταμπαντεκαράττα, δεύτερη.