2.
Το κεφάλαιο για την επιμέλεια
21.
οι επιμελείς δεν πεθαίνουν, όσοι αμελείς είναι σαν νεκροί.
22.
Χαίρονται στην επιμέλεια, ευχαριστημένοι στο πεδίο των ευγενών.
23.
οι σοφοί βιώνουν τη Νιμπάνα, την ανυπέρβλητη ελευθερία από τις δεσμεύσεις.
24.
για τον συγκρατημένο, που ζει σύμφωνα με τη Διδασκαλία, τον επιμελή, η φήμη αυξάνεται.
25.
ο ευφυής ας δημιουργήσει ένα νησί, που η νοητική πλημμύρα δεν κατακλύζει.
26.
αλλά ο ευφυής την επιμέλεια προστατεύει σαν τον ανώτερο θησαυρό.
27.
διότι ο επιμελής που διαλογίζεται, φτάνει σε άφθονη ευτυχία.
28.
ανεβαίνοντας στο ανάκτορο της σοφίας, χωρίς λύπη, τη γενιά με λύπη·
όπως αυτός που στέκεται σε βουνό αυτούς που στέκονται στο έδαφος, ο συνετός τους αδαείς παρατηρεί.
29.
όπως γρήγορο άλογο αδύναμο, αφήνοντας πίσω προχωρά ο σοφός.
30.
Την επιμέλεια επαινούν, η αμέλεια κατακρίνεται πάντα.
31.
νοητικό δεσμό μικρό και μεγάλο, καίγοντας σαν φωτιά προχωρά.
32.
Είναι ανίκανος για παρακμή, είναι κοντά στο Νιμπάνα.
Τέλος του κεφαλαίου της επιμέλειας, δεύτερο.