4.
Το κεφάλαιο για την ομάδα Σατούλαπα
1.
Η ομιλία για τους αγαθούς
31. Έτσι έχω ακούσει - Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα. Τότε πολλές θεότητες από την ομάδα των Σατουλλαπακάγικα, αφού η νύχτα είχε προχωρήσει, με εξαιρετική ομορφιά, φωτίζοντας ολόκληρο το άλσος του Τζέτα, πλησίασαν τον Ευλογημένο· αφού πλησίασαν, απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο και στάθηκαν στο πλάι. Στεκόμενη στο πλάι, μια θεότητα είπε αυτόν τον στίχο κοντά στον Ευλογημένο:
γνωρίζοντας την Άριστη Διδασκαλία των αγαθών, γίνεται κανείς καλύτερος, όχι χειρότερος.»
Τότε μια άλλη θεότητα είπε αυτόν τον στίχο κοντά στον Ευλογημένο:
γνωρίζοντας την Άριστη Διδασκαλία των αγαθών, αποκτάται σοφία, όχι από αλλού.»
Τότε μια άλλη θεότητα είπε αυτόν τον στίχο κοντά στον Ευλογημένο:
γνωρίζοντας την Άριστη Διδασκαλία των αγαθών, δεν θρηνεί κανείς ανάμεσα στους θρηνούντες.»
Τότε μια άλλη θεότητα είπε αυτόν τον στίχο κοντά στον Ευλογημένο:
γνωρίζοντας την Άριστη Διδασκαλία των αγαθών, λάμπει κανείς ανάμεσα στους συγγενείς.»
Τότε μια άλλη θεότητα είπε αυτόν τον στίχο κοντά στον Ευλογημένο:
γνωρίζοντας την Άριστη Διδασκαλία των αγαθών, τα όντα πηγαίνουν σε καλό προορισμό.»
Τότε μια άλλη θεότητα είπε αυτόν τον στίχο κοντά στον Ευλογημένο:
γνωρίζοντας την Άριστη Διδασκαλία των αγαθών, τα όντα παραμένουν σε διαρκή ευτυχία.»
Τότε μια άλλη θεότητα είπε στον Ευλογημένο: «Ποιανού άραγε, Ευλογημένε, είναι καλά ειπωμένο;» Όλων σας είναι καλά ειπωμένο κατά μία έννοια, αλλά ακούστε και εμένα:
γνωρίζοντας την Άριστη Διδασκαλία των αγαθών, απελευθερώνεται κανείς από κάθε δυστυχία.»
Αυτά είπε ο Ευλογημένος. Ευχαριστημένες εκείνες οι θεότητες, αφού απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο, τον περιήλθαν κρατώντας τον στα δεξιά τους και εξαφανίστηκαν ακριβώς εκεί.
2.
Η ομιλία για την τσιγκουνιά
32. Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα. Τότε πολλές θεότητες από την ομάδα των Σατουλλαπακάγικα, αφού η νύχτα είχε προχωρήσει, με εξαιρετική ομορφιά, φωτίζοντας ολόκληρο το άλσος του Τζέτα, πλησίασαν τον Ευλογημένο· αφού πλησίασαν, απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο και στάθηκαν στο πλάι. Στεκόμενη στο πλάι, μια θεότητα είπε αυτόν τον στίχο κοντά στον Ευλογημένο:
από αυτόν που επιθυμεί αξιέπαινη πράξη, πρέπει να δίνεται από αυτόν που γνωρίζει».
Τότε μια άλλη θεότητα είπε αυτούς τους στίχους κοντά στον Ευλογημένο:
η πείνα και η δίψα, την οποία φοβάται ο τσιγκούνης·
αυτή ακριβώς αγγίζει τον αδαή, σε αυτόν τον κόσμο και στον άλλο.
οι αξιέπαινες πράξεις στον μεταθανάτιο κόσμο, γίνονται υποστήριξη για τα έμβια όντα».
Τότε μια άλλη θεότητα είπε αυτούς τους στίχους κοντά στον Ευλογημένο:
αυτοί που δίνουν από τα λίγα, αυτή είναι η αιώνια αρχή.
η προσφορά που δίνεται από τα λίγα, μετριέται ίση με χίλια».
Τότε μια άλλη θεότητα είπε αυτούς τους στίχους κοντά στον Ευλογημένο:
οι μη αγαθοί δεν μιμούνται, η αρχή των αγαθών είναι δυσκολοακολούθητη.
οι μη αγαθοί πηγαίνουν στην κόλαση, οι αγαθοί είναι κατευθυνόμενοι στον ευδαιμονικό κόσμο».
Τότε μια άλλη θεότητα είπε αυτό στον Ευλογημένο: «Ποιανού άραγε, Ευλογημένε, είναι καλά ειπωμένο;»
«Όλων σας είναι καλά ειπωμένο κατά μία έννοια· αλλά ακούστε και εμένα:
και συντηρεί τη σύζυγο, δίνοντας από τα λίγα·
εκατό χιλιάδες που θυσιάζουν χιλιάδες,
ούτε ένα κλάσμα δεν αξίζουν αυτού του είδους».
Τότε μια άλλη θεότητα απευθύνθηκε στον Ευλογημένο με στίχο:
δεν ισούται σε αξία με αυτό που δόθηκε δίκαια;
Πώς εκατό χιλιάδες που θυσιάζουν χιλιάδες,
ούτε ένα κλάσμα δεν αξίζουν αυτού του είδους».
αφού έκοψαν, αφού σκότωσαν και αφού προκάλεσαν θλίψη·
εκείνη η προσφορά με δακρυσμένα πρόσωπα, με τιμωρία,
δεν ισούται σε αξία με αυτό που δόθηκε δίκαια.
ούτε ένα κλάσμα δεν αξίζουν αυτού του είδους».
3.
Η ομιλία για το καλό
33. Προέλευση στη Σαβάττχι. Τότε πολλές θεότητες από την ομάδα των Σατουλλαπακάγικα, αφού η νύχτα είχε προχωρήσει, με εξαιρετική ομορφιά, φωτίζοντας ολόκληρο το άλσος του Τζέτα, πλησίασαν τον Ευλογημένο· αφού πλησίασαν, απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο και στάθηκαν στο πλάι. Στεκόμενη στο πλάι, μια θεότητα εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο κοντά στον Ευλογημένο:
εξαιτίας της τσιγκουνιάς και της αμέλειας, έτσι η δωρεά δεν δίνεται·
από αυτόν που επιθυμεί αξιέπαινη πράξη, πρέπει να δίνεται από αυτόν που γνωρίζει».
Τότε μια άλλη θεότητα εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο κοντά στον Ευλογημένο:
αλλά και από τα λίγα είναι καλή η δωρεά».
η προσφορά που δίνεται από τα λίγα, μετριέται ίση με χίλια».
Τότε μια άλλη θεότητα εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο κοντά στον Ευλογημένο:
αλλά και με πίστη είναι καλή η δωρεά».
ακόμη και λίγοι όντας νικούν πολλούς·
αν κάποιος με πίστη δίνει ακόμη και λίγα,
γι' αυτό ακριβώς αυτός γίνεται ευτυχισμένος στην επόμενη ζωή».
Τότε μια άλλη θεότητα εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο κοντά στον Ευλογημένο:
και με πίστη είναι καλή η δωρεά· αλλά και από νόμιμα αποκτημένα είναι καλή η δωρεά».
ένα ον από αυτά που αποκτήθηκαν με εργασία και ενεργητικότητα·
αυτός υπερβαίνοντας τον ποταμό Βεταρανί του Γιάμα,
φτάνει ο θνητός σε θεϊκές θέσεις».
Τότε μια άλλη θεότητα εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο κοντά στον Ευλογημένο:
και με πίστη είναι καλή η δωρεά· από νόμιμα αποκτημένα επίσης καλή είναι η δωρεά·
αλλά και με διάκριση η δωρεά επίσης καλή είναι η δωρεά».
αυτοί που είναι άξιοι προσφορών εδώ στον κόσμο των ζωντανών·
σε αυτούς τα δοσμένα έχουν μεγάλο καρπό,
όπως σπόροι σπαρμένοι σε καλό χωράφι».
Τότε μια άλλη θεότητα εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο κοντά στον Ευλογημένο:
και με πίστη είναι καλή η δωρεά· από νόμιμα αποκτημένα επίσης καλή είναι η δωρεά·
με διάκριση η δωρεά επίσης καλή είναι η δωρεά· αλλά και ο αυτοέλεγχος απέναντι στα έμβια όντα είναι καλός».
από φόβο κατηγορίας από άλλους δεν κάνουν κακό·
τον δειλό επαινούν, όχι τον γενναίο εκεί,
διότι οι αγαθοί από φόβο δεν κάνουν κακό».
Τότε μια άλλη θεότητα είπε στον Ευλογημένο: «Ποιανού άραγε, Ευλογημένε, είναι καλά ειπωμένο;»
«Όλων σας είναι καλά ειπωμένο κατά μία έννοια, αλλά ακούστε και εμένα:
αλλά από τη δωρεά η κατάσταση της Διδασκαλίας είναι καλύτερη·
διότι στο παρελθόν και σε παλαιότερους χρόνους οι αγαθοί,
με σοφία έφτασαν στο Νιμπάνα».
4.
Η ομιλία για το «δεν υπάρχουν»
34. Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα. Τότε πολλές θεότητες από την ομάδα των Σατουλλαπακάγικα, αφού η νύχτα είχε προχωρήσει, με εξαιρετική ομορφιά, φωτίζοντας ολόκληρο το άλσος του Τζέτα, πλησίασαν τον Ευλογημένο· αφού πλησίασαν, απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο και στάθηκαν στο πλάι. Στεκόμενη στο πλάι, μια θεότητα είπε αυτόν τον στίχο κοντά στον Ευλογημένο:
υπάρχουν εδώ επιθυμητά πράγματα στα οποία είναι δέσμιος·
σε αυτά αμελής, τη μη-επιστροφή,
δεν φτάνει ο άνθρωπος από την επικράτεια του θανάτου.»
με την απομάκρυνση της επιθυμίας, η απομάκρυνση της δυστυχίας·
με την απομάκρυνση της δυστυχίας, η απομάκρυνση του πόνου.»
το πάθος για σκέψεις είναι η ηδονή του ανθρώπου·
τα ποικίλα πράγματα παραμένουν έτσι ακριβώς στον κόσμο,
αλλά εδώ οι σοφοί απομακρύνουν την επιθυμία.
ας υπερβεί κάθε νοητικό δεσμό·
αυτόν που δεν προσκολλάται στη νοητικότητα και υλικότητα,
τον μη κατέχοντα τίποτα, δεν τον ακολουθούν οι πόνοι.
έκοψε την επιθυμία εδώ στη νοητικότητα και υλικότητα·
αυτόν με κομμένους τους νοητικούς κόμβους, χωρίς ταραχή, χωρίς επιθυμία,
αναζητώντας δεν τον βρήκαν·
θεοί και άνθρωποι εδώ ή εκεί,
στους παραδείσους ή σε όλες τις κατοικίες.»
θεοί και άνθρωποι εδώ ή εκεί·
τον ύψιστο μεταξύ των ανθρώπων, αυτόν που πράττει για το καλό των ανθρώπων,
όσοι τον προσκυνούν, αυτοί είναι αξιέπαινοι.»
που προσκυνούν αυτόν τον πραγματικά απελευθερωμένο·
έχοντας γνωρίσει τη Διδασκαλία, έχοντας εγκαταλείψει τη σκεπτικιστική αμφιβολία,
αυτοί που έχουν υπερβεί την προσκόλληση είναι επίσης εκείνοι οι μοναχοί».
5.
Η ομιλία για αυτούς που ψάχνουν σφάλματα
35. Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα. Τότε πολλές θεότητες με σκοπό την εύρεση σφάλματος, αφού η νύχτα είχε προχωρήσει, με εξαιρετική ομορφιά, φωτίζοντας ολόκληρο το άλσος του Τζέτα, πλησίασαν τον Ευλογημένο· αφού πλησίασαν, στάθηκαν στον αέρα. Στεκόμενη στον αέρα, μια θεότητα είπε αυτόν τον στίχο κοντά στον Ευλογημένο:
εξαπατώντας, σαν απατεώνας, αυτό που απολαμβάνει είναι κλεμμένο.
αυτόν που δεν κάνει αλλά μιλάει, οι σοφοί τον αναγνωρίζουν πλήρως».
δυνατό να ακολουθήσει αυτή την πρακτική που είναι σταθερή·
με την οποία οι σοφοί απελευθερώνονται, οι διαλογιστές, από τα δεσμά του Μάρα.
έχοντας γνωρίσει, οι σοφοί κατασβέστηκαν, έχοντας διαβεί την προσκόλληση στον κόσμο».
Τότε εκείνες οι θεότητες, αφού στάθηκαν στη γη, αφού έπεσαν με το κεφάλι τους στα πόδια του Ευλογημένου, είπαν στον Ευλογημένο: «Ένα σφάλμα μας κατέλαβε, σεβάσμιε κύριε, σαν αδαείς, σαν συγχυσμένες, σαν φαύλες, που νομίσαμε ότι μπορούσαμε να προσβάλουμε τον Ευλογημένο. Ας δεχθεί ο Ευλογημένος, σεβάσμιε κύριε, το σφάλμα μας ως σφάλμα, για αυτοσυγκράτηση στο μέλλον». Τότε ο Ευλογημένος εκδήλωσε ένα χαμόγελο. Τότε εκείνες οι θεότητες, δυσαρεστημένες ακόμη περισσότερο, ανέβηκαν στον αέρα. Μια θεότητα είπε αυτόν τον στίχο κοντά στον Ευλογημένο:
με εκνευρισμό μέσα του, βαρυνόμενος από μίσος, αυτός δένει την έχθρα πάνω του».
οι έχθρες δεν θα καταλάγιαζαν, με τι θα ήταν κανείς επιδέξιος εδώ;»
ποιος δεν περιπίπτει σε σύγχυση, και ποιος είναι σοφός, πάντα μνήμων;»
αυτού τα σφάλματα δεν υπάρχουν, αυτός δεν έχει παράπτωμα·
αυτός δεν περιπίπτει σε σύγχυση, αυτός πράγματι είναι ο σοφός, πάντα μνήμων».
Αυτός που έχει εκνευρισμό μέσα του, που θεωρεί το μίσος βαρύ, αυτός δεσμεύει την έχθρα·
Εκείνη την έχθρα δεν την απολαμβάνω, δέχομαι την ομολογία σας».
6.
Η ομιλία για την πίστη
36. Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα. Τότε πολλές θεότητες από την ομάδα των Σατουλλαπακάγικα, αφού η νύχτα είχε προχωρήσει, με εξαιρετική ομορφιά, φωτίζοντας ολόκληρο το άλσος του Τζέτα, πλησίασαν τον Ευλογημένο· αφού πλησίασαν, απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο και στάθηκαν στο πλάι. Στεκόμενη στο πλάι, μια θεότητα είπε αυτόν τον στίχο κοντά στον Ευλογημένο:
αν δεν παραμένει στην απιστία·
φήμη και δόξα γίνονται δικά του,
και πηγαίνει στον παράδεισο αφήνοντας το σώμα.»
Τότε μια άλλη θεότητα είπε αυτούς τους στίχους κοντά στον Ευλογημένο:
ας υπερβεί κάθε νοητικό δεσμό·
αυτόν που δεν προσκολλάται στη νοητικότητα και υλικότητα,
τον μη κατέχοντα τίποτα, δεν τον ακολουθούν οι προσκολλήσεις.»
αλλά ο ευφυής την επιμέλεια προστατεύει σαν τον ανώτερο θησαυρό.
διότι ο επιμελής που διαλογίζεται, φτάνει στην υπέρτατη ευδαιμονία.»
7.
Η ομιλία για τον κατάλληλο χρόνο
37. Έτσι έχω ακούσει - Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στους Σάκκα, στην Καπιλαβάττχου, στο Μεγάλο Δάσος, με μια μεγάλη Κοινότητα μοναχών, περίπου πεντακόσιους μοναχούς, όλοι τους Άξιοι· και από δέκα κοσμικά συστήματα θεότητες ως επί το πλείστον είχαν συγκεντρωθεί για να δουν τον Ευλογημένο και την Κοινότητα των μοναχών. Τότε σε τέσσερις θεότητες που ανήκαν στις Αγνές Διαμονές ήρθε αυτή η σκέψη: «Αυτός ο Ευλογημένος διαμένει στους Σάκκα, στην Καπιλαβάττχου, στο Μεγάλο Δάσος, με μια μεγάλη Κοινότητα μοναχών, περίπου πεντακόσιους μοναχούς, όλοι τους Άξιοι· και από δέκα κοσμικά συστήματα θεότητες ως επί το πλείστον είχαν συγκεντρωθεί για να δουν τον Ευλογημένο και την Κοινότητα των μοναχών. Γιατί να μην πάμε κι εμείς προς τον Ευλογημένο· αφού πλησιάσουμε, να πούμε ο καθένας έναν στίχο κοντά στον Ευλογημένο».
Τότε εκείνες οι θεότητες - όπως ακριβώς ένας δυνατός άνδρας θα άπλωνε το λυγισμένο χέρι του ή θα λύγιζε το απλωμένο χέρι του, ακριβώς έτσι - εξαφανίστηκαν από τους θεούς των Αγνών Διαμονών και εμφανίστηκαν μπροστά στον Ευλογημένο. Τότε εκείνες οι θεότητες, αφού απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο, στάθηκαν στο πλάι. Στεκόμενη στο πλάι, μια θεότητα είπε αυτόν τον στίχο κοντά στον Ευλογημένο:
Ήρθαμε σε αυτή τη συνάθροιση της Διδασκαλίας, για να δούμε την αήττητη Κοινότητα».
Τότε μια άλλη θεότητα είπε αυτόν τον στίχο κοντά στον Ευλογημένο:
Όπως ηνίοχος κρατώντας τα ηνία, οι σοφοί προστατεύουν τις ικανότητές τους».
Τότε μια άλλη θεότητα είπε αυτόν τον στίχο κοντά στον Ευλογημένο:
Αυτοί περιφέρονται αγνοί, άσπιλοι, με όραση, καλά δαμασμένοι, νεαροί ελέφαντες».
Τότε μια άλλη θεότητα είπε αυτόν τον στίχο κοντά στον Ευλογημένο:
Αφού εγκαταλείψουν το ανθρώπινο σώμα, θα συμπληρώσουν το σύνολο των θεών».
8.
Η ομιλία για την αγκίδα
38. Έτσι έχω ακούσει - Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στο Ρατζάγκαχα, στο πάρκο ελαφιών Μαντακούτσι. Εκείνη την περίοδο το πόδι του Ευλογημένου είχε τρυπηθεί από αγκάθι. Έντονα αισθήματα συνέβαιναν στον Ευλογημένο, σωματικά αισθήματα οδυνηρά, έντονα, σκληρά, δριμέα, δυσάρεστα, μη ευχάριστα· αυτά ο Ευλογημένος, μνήμων και με πλήρη επίγνωση, υπέμεινε χωρίς να ταλαιπωρείται. Τότε ο Ευλογημένος, αφού έστρωσε τον διπλό χιτώνα διπλωμένο στα τέσσερα, ξάπλωσε στη δεξιά πλευρά σε στάση λιονταριού, με το ένα πόδι πάνω στο άλλο, μνήμων και με πλήρη επίγνωση.
Τότε επτακόσιες θεότητες από την ομάδα των Σατουλλαπακάγικα, αφού η νύχτα είχε προχωρήσει, με εξαιρετική ομορφιά, φωτίζοντας ολόκληρο το Μαντακούτσι, πλησίασαν τον Ευλογημένο· αφού πλησίασαν, απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο και στάθηκαν στο πλάι. Στεκόμενη στο πλάι, μια θεότητα εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο κοντά στον Ευλογημένο: «Πράγματι ελέφαντας, κύριε, είναι ο ασκητής Γκόταμα· και με τη φύση ελέφαντα τα σωματικά αισθήματα που εγέρθηκαν, οδυνηρά, έντονα, σκληρά, δριμέα, δυσάρεστα, μη ευχάριστα, μνήμων και με πλήρη επίγνωση υπομένει χωρίς να ταλαιπωρείται».
Τότε μια άλλη θεότητα εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο κοντά στον Ευλογημένο: «Πράγματι λιοντάρι, κύριε, είναι ο ασκητής Γκόταμα· και με τη φύση λιονταριού τα σωματικά αισθήματα που εγέρθηκαν, οδυνηρά, έντονα, σκληρά, δριμέα, δυσάρεστα, μη ευχάριστα, μνήμων και με πλήρη επίγνωση υπομένει χωρίς να ταλαιπωρείται».
Τότε μια άλλη θεότητα εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο κοντά στον Ευλογημένο: «Πράγματι ευγενές άλογο, κύριε, είναι ο ασκητής Γκόταμα· και με τη φύση ευγενούς αλόγου τα σωματικά αισθήματα που εγέρθηκαν, οδυνηρά, έντονα, σκληρά, δριμέα, δυσάρεστα, μη ευχάριστα, μνήμων και με πλήρη επίγνωση υπομένει χωρίς να ταλαιπωρείται».
Τότε μια άλλη θεότητα εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο κοντά στον Ευλογημένο: «Πράγματι ταύρος, κύριε, είναι ο ασκητής Γκόταμα· και με τη φύση ταύρου τα σωματικά αισθήματα που εγέρθηκαν, οδυνηρά, έντονα, σκληρά, δριμέα, δυσάρεστα, μη ευχάριστα, μνήμων και με πλήρη επίγνωση υπομένει χωρίς να ταλαιπωρείται».
Τότε μια άλλη θεότητα εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο κοντά στον Ευλογημένο: «Πράγματι υποζύγιο, κύριε, είναι ο ασκητής Γκόταμα· και με τη φύση υποζυγίου τα σωματικά αισθήματα που εγέρθηκαν, οδυνηρά, έντονα, σκληρά, δριμέα, δυσάρεστα, μη ευχάριστα, μνήμων και με πλήρη επίγνωση υπομένει χωρίς να ταλαιπωρείται».
Τότε μια άλλη θεότητα εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο κοντά στον Ευλογημένο: «Πράγματι δαμασμένος, κύριε, είναι ο ασκητής Γκόταμα· και με τη φύση δαμασμένου τα σωματικά αισθήματα που εγέρθηκαν, οδυνηρά, έντονα, σκληρά, δριμέα, δυσάρεστα, μη ευχάριστα, μνήμων και με πλήρη επίγνωση υπομένει χωρίς να ταλαιπωρείται».
Τότε μια άλλη θεότητα εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο κοντά στον Ευλογημένο: «Δες την αυτοσυγκέντρωση καλά αναπτυγμένη και τη συνείδηση καλά απελευθερωμένη, ούτε κλίνουσα προς τα εμπρός ούτε κλίνουσα προς τα πίσω ούτε καταπιεσμένη με προσπάθεια και εμποδισμένη. Όποιος νομίζει ότι πρέπει να ξεπεράσει έναν τέτοιο άνδρα-ελέφαντα, άνδρα-λιοντάρι, άνδρα-ευγενές άλογο, άνδρα-ταύρο, άνδρα-υποζύγιο, άνδρα-δαμασμένο, τι άλλο θα μπορούσε να είναι αυτό παρά έλλειψη ενόρασης;»
και ο νους τους δεν είναι πλήρως απελευθερωμένος, κατώτερης φύσης αυτοί δεν φτάνουν στην πέρα όχθη.
και ο νους τους δεν είναι πλήρως απελευθερωμένος, κατώτερης φύσης αυτοί δεν φτάνουν στην πέρα όχθη.
αυτός που διαμένει μόνος στο δάσος αμελής, δεν θα διαβεί στην πέρα όχθη της επικράτειας του θανάτου».
αυτός που διαμένει μόνος στο δάσος επιμελής, αυτός θα διαβεί στην πέρα όχθη της επικράτειας του θανάτου».
9.
Η πρώτη ομιλία για την κόρη του Παντζούνα
39. Έτσι έχω ακούσει - Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Βεσάλι, στο Μεγάλο Δάσος, στην Αίθουσα με το Αετωματικό Στέγαστρο. Τότε η Κοκανάντα, κόρη του Πατζούννα, αφού η νύχτα είχε προχωρήσει, με εξαιρετική ομορφιά, φωτίζοντας ολόκληρο το Μεγάλο Δάσος, πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και στάθηκε στο πλάι. Στεκόμενη στο πλάι, εκείνη η θεότητα, η Κοκανάντα, κόρη του Πατζούννα, είπε αυτούς τους στίχους κοντά στον Ευλογημένο:
εγώ η Κοκανάντα προσκυνώ, η Κοκανάντα, κόρη του Πατζούννα.
τώρα εγώ η ίδια γνωρίζω αυτοπροσώπως, καθώς ο σοφός, ο Καλότυχος, διδάσκει.
πηγαίνουν στη φρικτή Ρορούβα, βιώνουν πόνο για μακρύ χρόνο.
αφού εγκαταλείψουν το ανθρώπινο σώμα, θα συμπληρώσουν το σύνολο των θεών».
10.
Η ομιλία για τη δεύτερη κόρη του Παντζούννα
40. Έτσι έχω ακούσει - Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Βεσάλι, στο Μεγάλο Δάσος, στην Αίθουσα με το Αετωματικό Στέγαστρο. Τότε η Τσουλακοκανάντα, κόρη του Πατζούννα, αφού η νύχτα είχε προχωρήσει, με εξαιρετική ομορφιά, φωτίζοντας ολόκληρο το Μεγάλο Δάσος, πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και στάθηκε στο πλάι. Στεκόμενη στο πλάι, εκείνη η θεότητα, η Τσουλακοκανάντα, κόρη του Πατζούννα, είπε αυτούς τους στίχους κοντά στον Ευλογημένο:
προσκυνώντας τον Βούδα και τη Διδασκαλία, είπε αυτούς τους στίχους γεμάτους νόημα.
θα πω συνοπτικά το νόημα, όσο έχω κατανοήσει με τον νου.
ή με το σώμα οτιδήποτε σε ολόκληρο τον κόσμο·
εγκαταλείποντας τις ηδονές, μνήμων και ενσυνείδητος,
να μην ακολουθεί τον πόνο που συνδέεται με το ανώφελο».
Το κεφάλαιο της ομάδας Σατουλλαπακαγίκα είναι το τέταρτο.
Αυτή είναι η σύνοψή του -
η πίστη, ο κατάλληλος χρόνος, το κομματάκι, και οι δύο κόρες του Πατζούννα.