1.
Η ομιλία για μια μοναδική εξαίρετη νύχτα
272. Έτσι έχω ακούσει - Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα. Εκεί ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς: «Μοναχοί». «Σεβάσμιε κύριε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον Ευλογημένο. Ο Ευλογημένος είπε αυτό: «Θα σας διδάξω, μοναχοί, τη σύνοψη και την ανάλυση της ευλογημένης μοναχικής νύχτας. Ακούστε το, προσέχετε καλά· θα μιλήσω». «Ναι, σεβάσμιε κύριε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον Ευλογημένο. Ο Ευλογημένος είπε αυτό:
ό,τι είναι παρελθόν έχει εγκαταλειφθεί, και το μέλλον δεν έχει φτάσει ακόμα.
ακλόνητο, ασάλευτο, αυτό γνωρίζοντας ας το αναπτύσσει.
Διότι δεν υπάρχει συμφωνία για μας με εκείνον, τον θάνατο με τον μεγάλο στρατό.
αυτόν πράγματι ως έχοντα ευλογημένη μοναχική νύχτα, ο γαλήνιος σοφός τον αποκαλεί».
273. «Και πώς, μοναχοί, κάποιος ακολουθεί το παρελθόν; 'Ήμουν έτσι ως προς την ύλη στο παρελθόν' - εκεί συνδέει την απόλαυση, 'ήμουν έτσι ως προς το αίσθημα στο παρελθόν' - εκεί συνδέει την απόλαυση, 'ήμουν έτσι ως προς την αντίληψη στο παρελθόν' - εκεί συνδέει την απόλαυση, 'ήμουν έτσι ως προς τις δραστηριότητες στο παρελθόν' - εκεί συνδέει την απόλαυση, 'ήμουν έτσι ως προς τη συνείδηση στο παρελθόν' - εκεί συνδέει την απόλαυση - έτσι λοιπόν, μοναχοί, κάποιος ακολουθεί το παρελθόν.
«Και πώς, μοναχοί, κάποιος δεν ακολουθεί το παρελθόν; 'Ήμουν έτσι ως προς την ύλη στο παρελθόν' - εκεί δεν συνδέει την απόλαυση, 'ήμουν έτσι ως προς το αίσθημα στο παρελθόν' - εκεί δεν συνδέει την απόλαυση, 'ήμουν έτσι ως προς την αντίληψη στο παρελθόν' - εκεί δεν συνδέει την απόλαυση, 'ήμουν έτσι ως προς τις δραστηριότητες στο παρελθόν' - εκεί δεν συνδέει την απόλαυση, 'ήμουν έτσι ως προς τη συνείδηση στο παρελθόν' - εκεί δεν συνδέει την απόλαυση - έτσι λοιπόν, μοναχοί, κάποιος δεν ακολουθεί το παρελθόν.
274. Και πώς, μοναχοί, προσδοκά το μέλλον; 'Είθε να είμαι έτσι ως προς την ύλη στο μέλλον' - εκεί συνδέει την απόλαυση, είθε να είμαι έτσι ως προς το αίσθημα... κ.λπ... είθε να είμαι έτσι ως προς την αντίληψη... είθε να είμαι έτσι ως προς τις δραστηριότητες... 'είθε να είμαι έτσι ως προς τη συνείδηση στο μέλλον' - εκεί συνδέει την απόλαυση - έτσι λοιπόν, μοναχοί, προσδοκά το μέλλον.
Και πώς, μοναχοί, δεν προσδοκά το μέλλον; 'Είθε να είμαι έτσι ως προς την ύλη στο μέλλον' - εκεί δεν συνδέει την απόλαυση, είθε να είμαι έτσι ως προς το αίσθημα... είθε να είμαι έτσι ως προς την αντίληψη... είθε να είμαι έτσι ως προς τις δραστηριότητες... 'είθε να είμαι έτσι ως προς τη συνείδηση στο μέλλον' - εκεί δεν συνδέει την απόλαυση - έτσι λοιπόν, μοναχοί, δεν προσδοκά το μέλλον.
275. «Και πώς, μοναχοί, παρασύρεται κανείς στις παρούσες καταστάσεις; Εδώ, μοναχοί, ο αδαής κοινός άνθρωπος που δεν βλέπει τους ευγενείς, που δεν είναι επιδέξιος στην ευγενή διδασκαλία, που δεν είναι πειθαρχημένος στην ευγενή διδασκαλία, που δεν βλέπει τα ενάρετα άτομα, που δεν είναι επιδέξιος στη διδασκαλία των ενάρετων ατόμων, που δεν είναι πειθαρχημένος στη διδασκαλία των ενάρετων ατόμων, θεωρεί την ύλη ως εαυτό, ή τον εαυτό ως έχοντα ύλη, ή την ύλη στον εαυτό, ή τον εαυτό στην ύλη· το αίσθημα... κ.λπ... την αντίληψη... τις δραστηριότητες... θεωρεί τη συνείδηση ως εαυτό, ή τον εαυτό ως έχοντα συνείδηση, ή τη συνείδηση στον εαυτό, ή τον εαυτό στη συνείδηση - έτσι λοιπόν, μοναχοί, παρασύρεται κανείς στις παρούσες καταστάσεις.
«Και πώς, μοναχοί, δεν παρασύρεται κανείς στις παρούσες καταστάσεις; Εδώ, μοναχοί, ο μορφωμένος ευγενής μαθητής που βλέπει τους ευγενείς, που είναι επιδέξιος στην ευγενή διδασκαλία, που είναι καλά πειθαρχημένος στην ευγενή διδασκαλία, που βλέπει τα ενάρετα άτομα, που είναι επιδέξιος στη διδασκαλία των ενάρετων ατόμων, που είναι καλά πειθαρχημένος στη διδασκαλία των ενάρετων ατόμων, δεν θεωρεί την ύλη ως εαυτό, ούτε τον εαυτό ως έχοντα ύλη, ούτε την ύλη στον εαυτό, ούτε τον εαυτό στην ύλη· δεν θεωρεί το αίσθημα... ούτε την αντίληψη... ούτε τις δραστηριότητες... δεν θεωρεί τη συνείδηση ως εαυτό, ούτε τον εαυτό ως έχοντα συνείδηση, ούτε τη συνείδηση στον εαυτό, ούτε τον εαυτό στη συνείδηση - έτσι λοιπόν, μοναχοί, δεν παρασύρεται κανείς στις παρούσες καταστάσεις.
ό,τι είναι παρελθόν έχει εγκαταλειφθεί, και το μέλλον δεν έχει φτάσει ακόμα.
ακλόνητο, ασάλευτο, αυτό γνωρίζοντας ας το αναπτύσσει.
Διότι δεν υπάρχει συμφωνία για μας με εκείνον, τον θάνατο με τον μεγάλο στρατό.
αυτόν πράγματι ως έχοντα ευλογημένη μοναχική νύχτα, ο γαλήνιος σοφός τον αποκαλεί».
"Θα σας διδάξω, μοναχοί, τη σύνοψη και την ανάλυση της ευλογημένης μοναχικής νύχτας" - έτσι αυτό που ειπώθηκε, εξαρτώμενο από αυτό ειπώθηκε».
Αυτά είπε ο Ευλογημένος. Οι μοναχοί, ευχαριστημένοι, αγαλλίασαν με τα λόγια του Ευλογημένου.
Τέλος της ομιλίας Μπαντεκαράττα, πρώτη.