2.
Το κεφάλαιο για το δεύτερο ταξίδι
1.
Η ομιλία για τον άνεμο
224. Προέλευση στη Σαβάττχι. «Όταν υπάρχει τι, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης σε τι, αφού προσκολληθεί σε τι, εγείρεται αυτή η άποψη - 'οι άνεμοι δεν φυσούν, τα ποτάμια δεν ρέουν, οι έγκυες δεν γεννούν, ο ήλιος και η σελήνη δεν ανατέλλουν ούτε δύουν, στερεά σαν στύλος';» «Ο Ευλογημένος είναι η ρίζα των διδασκαλιών μας, σεβάσμιε κύριε... κ.λπ... «Όταν υπάρχει ύλη, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης στην ύλη, αφού προσκολληθεί στην ύλη, εγείρεται αυτή η άποψη - 'οι άνεμοι δεν φυσούν... κ.λπ... στερεά σαν στύλος'. Όταν υπάρχει αίσθημα... κ.λπ... όταν υπάρχει αντίληψη... κ.λπ... όταν υπάρχουν δραστηριότητες... όταν υπάρχει συνείδηση, μέσω της προσκόλλησης στη συνείδηση, αφού προσκολληθεί στη συνείδηση, εγείρεται αυτή η άποψη - 'οι άνεμοι δεν φυσούν... κ.λπ... στερεά σαν στύλος'.»
«Τι νομίζετε, μοναχοί, η ύλη είναι μόνιμη ή παροδική;» «Παροδικό, σεβάσμιε κύριε»... κ.λπ... υποκείμενο σε μεταβολή, θα μπορούσε άραγε μέσω της μη προσκόλλησης σε αυτό να εγερθεί αυτή η άποψη - οι άνεμοι δεν φυσούν... κ.λπ... στερεά σαν στύλος;» «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε». «Έτσι λοιπόν, μοναχοί, όταν υπάρχει δυστυχία, μέσω της προσκόλλησης στη δυστυχία, αφού προσκολληθεί στη δυστυχία, εγείρεται αυτή η άποψη - 'οι άνεμοι δεν φυσούν... κ.λπ... στερεά σαν στύλος'.» «Το αίσθημα... η αντίληψη... οι δραστηριότητες... η συνείδηση είναι μόνιμη ή παροδική;» «Παροδικό, σεβάσμιε κύριε»... κ.λπ... υποκείμενο σε μεταβολή, θα μπορούσε άραγε μέσω της μη προσκόλλησης σε αυτό να εγερθεί αυτή η άποψη 'οι άνεμοι δεν φυσούν... κ.λπ... στερεά σαν στύλος';» «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε». «Έτσι λοιπόν, μοναχοί, όταν υπάρχει δυστυχία, μέσω της προσκόλλησης στη δυστυχία, αφού προσκολληθεί στη δυστυχία, θα εγειρόταν αυτή η άποψη - 'οι άνεμοι δεν φυσούν, τα ποτάμια δεν ρέουν, οι έγκυες δεν γεννούν, ο ήλιος και η σελήνη δεν ανατέλλουν ούτε δύουν, στερεά σαν στύλος'.» Πρώτο.
225-240. Δέκατο έβδομο.
18.
Η ομιλία για το ότι ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει
241. Προέλευση στη Σαβάττχι. «Όταν υπάρχει τι, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης σε τι, αφού προσκολληθεί σε τι, εγείρεται αυτή η άποψη - 'ο Τατχάγκατα ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει μετά το θάνατο';» «Ο Ευλογημένος είναι η ρίζα των διδασκαλιών μας, σεβάσμιε κύριε... κ.λπ... «Όταν υπάρχει ύλη, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης στην ύλη, αφού προσκολληθεί στην ύλη, εγείρεται αυτή η άποψη - 'ο Τατχάγκατα ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει μετά το θάνατο'. Όταν υπάρχει αίσθημα... όταν υπάρχει αντίληψη... όταν υπάρχουν δραστηριότητες... όταν υπάρχει συνείδηση, μέσω της προσκόλλησης στη συνείδηση, αφού προσκολληθεί στη συνείδηση, εγείρεται αυτή η άποψη - 'ο Τατχάγκατα ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει μετά το θάνατο'».
«Τι νομίζετε, μοναχοί, η ύλη είναι μόνιμη ή παροδική;» «Παροδικό, σεβάσμιε κύριε»... κ.λπ... υποκείμενο σε μεταβολή, θα μπορούσε άραγε μέσω της μη προσκόλλησης σε αυτό να εγερθεί αυτή η άποψη - 'ο Τατχάγκατα ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει μετά το θάνατο';» «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε». «Έτσι λοιπόν, μοναχοί, όταν υπάρχει δυστυχία, μέσω της προσκόλλησης στη δυστυχία, αφού προσκολληθεί στη δυστυχία, εγείρεται αυτή η άποψη - 'ο Τατχάγκατα ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει μετά το θάνατο'». «Το αίσθημα... η αντίληψη... οι δραστηριότητες... η συνείδηση είναι μόνιμη ή παροδική;» «Παροδικό, σεβάσμιε κύριε»... κ.λπ... υποκείμενο σε μεταβολή, θα μπορούσε άραγε μέσω της μη προσκόλλησης σε αυτό να εγερθεί αυτή η άποψη - 'ο Τατχάγκατα ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει μετά το θάνατο';» «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε». «Έτσι λοιπόν, μοναχοί, όταν υπάρχει δυστυχία, μέσω της προσκόλλησης στη δυστυχία, αφού προσκολληθεί στη δυστυχία, εγείρεται αυτή η άποψη - 'ο Τατχάγκατα ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει μετά το θάνατο'». Δέκατο όγδοο.
19.
Η ομιλία για τον υλικό εαυτό
242. Προέλευση στη Σαβάττχι. «Όταν υπάρχει τι, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης σε τι, αφού προσκολληθεί σε τι, εγείρεται αυτή η άποψη - 'ο εαυτός έχει υλική μορφή, είναι υγιής μετά το θάνατο';» «Ο Ευλογημένος είναι η ρίζα των διδασκαλιών μας, σεβάσμιε κύριε... κ.λπ... «Όταν υπάρχει ύλη, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης στην ύλη, αφού προσκολληθεί στην ύλη, εγείρεται αυτή η άποψη - 'ο εαυτός έχει υλική μορφή, είναι υγιής μετά το θάνατο'. Όταν υπάρχει αίσθημα... κ.λπ... όταν υπάρχει αντίληψη... όταν υπάρχουν δραστηριότητες... όταν υπάρχει συνείδηση, μέσω της προσκόλλησης στη συνείδηση, αφού προσκολληθεί στη συνείδηση, εγείρεται αυτή η άποψη - 'ο εαυτός έχει υλική μορφή, είναι υγιής μετά το θάνατο'».
«Τι νομίζετε, μοναχοί, η ύλη είναι μόνιμη ή παροδική;» «Παροδικό, σεβάσμιε κύριε»... κ.λπ... υποκείμενο σε μεταβολή, θα μπορούσε άραγε μέσω της μη προσκόλλησης σε αυτό να εγερθεί αυτή η άποψη - 'ο εαυτός έχει υλική μορφή, είναι υγιής μετά το θάνατο';» «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε». «Έτσι λοιπόν, μοναχοί, όταν υπάρχει δυστυχία, μέσω της προσκόλλησης στη δυστυχία, αφού προσκολληθεί στη δυστυχία, εγείρεται αυτή η άποψη - 'ο εαυτός έχει υλική μορφή, είναι υγιής μετά το θάνατο';» «Το αίσθημα... κ.λπ... «Όχι, σεβάσμιε κύριε». «Έτσι λοιπόν, μοναχοί, όταν υπάρχει δυστυχία, μέσω της προσκόλλησης στη δυστυχία, αφού προσκολληθεί στη δυστυχία, εγείρεται αυτή η άποψη - 'ο εαυτός έχει υλική μορφή, είναι υγιής μετά το θάνατο'». Δέκατο ένατο.
20.
Η ομιλία για τον άυλο εαυτό
243. Προέλευση στη Σαβάττχι. «Όταν υπάρχει τι, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης σε τι, αφού προσκολληθεί σε τι, εγείρεται αυτή η άποψη - 'ο εαυτός δεν έχει υλική μορφή, είναι υγιής μετά το θάνατο';» Εικοστό.
21.
Η ομιλία για τον υλικό και άυλο εαυτό
244. Προέλευση στη Σαβάττχι. «Ο εαυτός έχει υλική μορφή και δεν έχει υλική μορφή, είναι υγιής μετά το θάνατο»... κ.λπ... Εικοστό πρώτο.
22.
Η ομιλία για τον ούτε υλικό ούτε άυλο εαυτό
245. «Ο εαυτός ούτε έχει ούτε δεν έχει υλική μορφή, είναι υγιής μετά το θάνατο»... κ.λπ... Εικοστό δεύτερο.
23.
Η ομιλία για τον απολύτως ευτυχισμένο
246. «Ο εαυτός είναι αποκλειστικά ευτυχισμένος, υγιής μετά το θάνατο»... κ.λπ... Εικοστό τρίτο.
24.
Η ομιλία για τον απολύτως δυστυχισμένο
247. «Ο εαυτός είναι αποκλειστικά δυστυχισμένος, είναι υγιής μετά το θάνατο»... κ.λπ... Εικοστό τέταρτο.
25.
Η ομιλία για τον ευτυχισμένο και δυστυχισμένο
248. «Ο εαυτός είναι και ευτυχισμένος και δυστυχισμένος, είναι υγιής μετά το θάνατο»... κ.λπ... Εικοστό πέμπτο.
26.
Η ομιλία για τον ούτε δυστυχισμένο ούτε ευτυχισμένο
249. «Ο εαυτός δεν είναι ούτε ευτυχισμένος ούτε δυστυχισμένος, είναι υγιής μετά το θάνατο»; «Ο Ευλογημένος είναι η ρίζα των διδασκαλιών μας, σεβάσμιε κύριε... κ.λπ... «Όταν υπάρχει ύλη, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης στην ύλη, αφού προσκολληθεί στην ύλη, εγείρεται αυτή η άποψη - 'ο εαυτός δεν είναι ούτε ευτυχισμένος ούτε δυστυχισμένος, είναι υγιής μετά το θάνατο'. Όταν υπάρχει αίσθημα... όταν υπάρχει αντίληψη... όταν υπάρχουν δραστηριότητες... όταν υπάρχει συνείδηση, μέσω της προσκόλλησης στη συνείδηση, αφού προσκολληθεί στη συνείδηση, εγείρεται αυτή η άποψη - 'ο εαυτός δεν είναι ούτε ευτυχισμένος ούτε δυστυχισμένος, είναι υγιής μετά το θάνατο'».
«Τι νομίζετε, μοναχοί, η ύλη είναι μόνιμη ή παροδική;» «Παροδικό, σεβάσμιε κύριε»... κ.λπ... υποκείμενο σε μεταβολή, θα μπορούσε άραγε μέσω της μη προσκόλλησης σε αυτό να εγερθεί αυτή η άποψη - 'ο εαυτός δεν είναι ούτε ευτυχισμένος ούτε δυστυχισμένος, είναι υγιής μετά το θάνατο'; «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε». «Έτσι λοιπόν, μοναχοί, όταν υπάρχει δυστυχία, μέσω της προσκόλλησης στη δυστυχία, αφού προσκολληθεί στη δυστυχία, εγείρεται αυτή η άποψη - 'ο εαυτός δεν είναι ούτε ευτυχισμένος ούτε δυστυχισμένος, είναι υγιής μετά το θάνατο'». «Το αίσθημα... η αντίληψη... οι δραστηριότητες... η συνείδηση είναι μόνιμη ή παροδική;» «Παροδικό, σεβάσμιε κύριε»... κ.λπ... υποκείμενο σε μεταβολή, θα μπορούσε άραγε μέσω της μη προσκόλλησης σε αυτό να εγερθεί αυτή η άποψη - 'ο εαυτός δεν είναι ούτε ευτυχισμένος ούτε δυστυχισμένος, είναι υγιής μετά το θάνατο'; «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε». «Έτσι λοιπόν, μοναχοί, όταν υπάρχει δυστυχία, μέσω της προσκόλλησης στη δυστυχία, αφού προσκολληθεί στη δυστυχία, εγείρεται αυτή η άποψη - 'ο εαυτός δεν είναι ούτε ευτυχισμένος ούτε δυστυχισμένος, είναι υγιής μετά το θάνατο'». Το εικοστό έκτο.
Δεύτερη επανάληψη.
Αυτή είναι η σύνοψή του -
Δεν υπάρχει, αυτός που πράττει, αιτία, και με τη μεγάλη άποψη όγδοο.
Η ψυχή είναι το ίδιο και η ψυχή είναι κάτι άλλο, και με τον Τατχάγκατα τέσσερα.
Ο εαυτός έχει και υλική μορφή και δεν έχει υλική μορφή·
Ο εαυτός ούτε έχει ούτε δεν έχει υλική μορφή, ο εαυτός είναι αποκλειστικά ευτυχισμένος.
Ο εαυτός δεν είναι ούτε δυστυχισμένος ούτε ευτυχισμένος, υγιής μετά το θάνατο·
Αυτές οι είκοσι έξι ομιλίες, διδάχθηκαν με τον δεύτερο τρόπο.