1.

Διαδοχικές επαναλήψεις για την οργή

181. «Αυτά τα δύο, μοναχοί, είναι φαινόμενα. Ποιες δύο; Η οργή και η εχθρότητα... κ.λπ... η περιφρόνηση και η θρασύτητα... η ζήλια και η τσιγκουνιά... η απάτη και η δολιότητα... η αδιαντροπιά και ο μη ηθικός φόβος. Αυτά λοιπόν, μοναχοί, είναι τα δύο φαινόμενα».

182. «Αυτά τα δύο, μοναχοί, είναι φαινόμενα. Ποιες δύο; Η μη-οργή και η μη-εχθρότητα... η μη-περιφρόνηση και η μη-θρασύτητα... η μη-ζηλοφθονία και η μη-τσιγκουνιά... η μη-εξαπάτηση και η μη-δολιότητα... η ντροπή και ο ηθικός φόβος. Αυτά λοιπόν, μοναχοί, είναι τα δύο φαινόμενα».

183. «Προικισμένος με δύο ιδιότητες, μοναχοί, κάποιος διαμένει με δυστυχία. Ποιες δύο; Με οργή και με εχθρότητα... με περιφρόνηση και με θρασύτητα... με ζήλια και με τσιγκουνιά... με απάτη και με δολιότητα... με αδιαντροπιά και με μη ηθικό φόβο. Με αυτές τις δύο ιδιότητες, μοναχοί, προικισμένος κάποιος διαμένει με δυστυχία».

184. «Προικισμένος με δύο ιδιότητες, μοναχοί, κάποιος ζει με ευτυχία. Ποιες δύο; Με μη-οργή και με μη-εχθρότητα... με μη-περιφρόνηση και με μη-θρασύτητα... με μη-εξάρτηση και με μη-τσιγκουνιά... με μη-εξαπάτηση και με μη-δολιότητα... με ντροπή και με ηθικό φόβο. Με αυτές τις δύο ιδιότητες, μοναχοί, προικισμένος κάποιος ζει με ευτυχία».

185. «Αυτά τα δύο φαινόμενα, μοναχοί, οδηγούν στην παρακμή ενός μοναχού που βρίσκεται σε εκπαίδευση. Ποιες δύο; Η οργή και η εχθρότητα... η περιφρόνηση και η θρασύτητα... η ζήλια και η τσιγκουνιά... η απάτη και η δολιότητα... η αδιαντροπιά και ο μη ηθικός φόβος. Αυτά λοιπόν τα δύο φαινόμενα, μοναχοί, οδηγούν στην παρακμή ενός μοναχού που βρίσκεται σε εκπαίδευση».

186. «Αυτά τα δύο φαινόμενα, μοναχοί, οδηγούν στη μη παρακμή ενός μοναχού που βρίσκεται σε εκπαίδευση. Ποιες δύο; Η μη-οργή και η μη-εχθρότητα... η μη-περιφρόνηση και η μη-θρασύτητα... η μη-ζηλοφθονία και η μη-τσιγκουνιά... η μη-εξαπάτηση και η μη-δολιότητα... η ντροπή και ο ηθικός φόβος. Αυτά λοιπόν τα δύο φαινόμενα, μοναχοί, οδηγούν στη μη παρακμή ενός μοναχού που βρίσκεται σε εκπαίδευση».

187. «Προικισμένος με δύο ιδιότητες, μοναχοί, σαν να μεταφέρθηκε έτσι τοποθετείται στην κόλαση. Ποιες δύο; Με οργή και με εχθρότητα... με περιφρόνηση και με θρασύτητα... με ζήλια και με τσιγκουνιά... με απάτη και με δολιότητα... με αδιαντροπιά και με μη ηθικό φόβο. Με αυτές τις δύο ιδιότητες, μοναχοί, προικισμένος σαν να μεταφέρθηκε έτσι τοποθετείται στην κόλαση».

188. «Προικισμένος με δύο ιδιότητες, μοναχοί, σαν να μεταφέρθηκε έτσι τοποθετείται στον παράδεισο. Ποιες δύο; Με μη-οργή και με μη-εχθρότητα... με μη-περιφρόνηση και με μη-θρασύτητα... με μη-εξάρτηση και με μη-τσιγκουνιά... με μη-εξαπάτηση και με μη-δολιότητα... με ντροπή και με ηθικό φόβο. Με αυτές τις δύο ιδιότητες, μοναχοί, προικισμένος σαν να μεταφέρθηκε έτσι τοποθετείται στον παράδεισο».

189. «Προικισμένος με δύο ιδιότητες, μοναχοί, κάποιος εδώ με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση. Ποιες δύο; Με οργή και με εχθρότητα... με περιφρόνηση και με θρασύτητα... με ζήλια και με τσιγκουνιά... με απάτη και με δολιότητα... με αδιαντροπιά και με μη ηθικό φόβο. Με αυτές τις δύο ιδιότητες, μοναχοί, προικισμένος κάποιος εδώ με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον κόσμο της αθλιότητας, στον κακότυχο κόσμο, στον κόσμο του ξεπεσμού, στην κόλαση».

190. «Προικισμένος με δύο ιδιότητες, μοναχοί, κάποιος εδώ με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον καλότυχο κόσμο, στον ευδαιμονικό κόσμο. Ποιες δύο; Με μη-οργή και με μη-εχθρότητα... με μη-περιφρόνηση και με μη-θρασύτητα... με μη-εξάρτηση και με μη-τσιγκουνιά... με μη-εξαπάτηση και με μη-δολιότητα... με ντροπή και με ηθικό φόβο. Με αυτές τις δύο ιδιότητες, μοναχοί, προικισμένος κάποιος εδώ με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται στον καλότυχο κόσμο, στον ευδαιμονικό κόσμο».

Τέλος της συντόμευσης της οργής.