1.
Το πρώτο κεφάλαιο
1.
Η ομιλία για την ασκητική πρακτική
137. Έτσι έχω ακούσει - Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στην Ουρουβέλα, στην όχθη του ποταμού Νεραντζαρά, κάτω από τη ρίζα της ινδοσυκιάς του γιδοβοσκού, αμέσως μετά τον πλήρη φωτισμό του. Τότε στον Ευλογημένο, που είχε μεταβεί σε ιδιωτικό χώρο και ήταν σε απομόνωση, εγέρθηκε αυτός ο αναλογισμός στο νου: «Πράγματι είμαι απαλλαγμένος από εκείνη την εκτέλεση αυστηρού ασκητισμού. Καλώς, πράγματι είμαι απαλλαγμένος από εκείνη τη μη επωφελή εκτέλεση αυστηρού ασκητισμού. Καλώς, πράγματι απαλλαγμένος έφτασα στη φώτιση».
Τότε ο Μάρα ο Κακός, αφού αντιλήφθηκε με τον νου του τον αναλογισμό του νου του Ευλογημένου, πήγε προς τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απευθύνθηκε στον Ευλογημένο με στίχο:
ακάθαρτος νομίζεις ότι είσαι καθαρός, έχεις αποτύχει στην οδό του εξαγνισμού».
Τότε ο Ευλογημένος, γνωρίζοντας «αυτός είναι ο Μάρα ο Κακός», απευθύνθηκε στον Μάρα τον Κακό με στίχους:
όλος είναι χωρίς όφελος, όπως κουπί και πηδάλιο στην ξηρά.
έφτασα στον υπέρτατο εξαγνισμό, έχεις νικηθεί εσύ, θανατοφόρε».
Τότε ο Μάρα ο Κακός, «με γνωρίζει ο Ευλογημένος, με γνωρίζει ο Καλότυχος», δυστυχισμένος και καταθλιμμένος εξαφανίστηκε ακριβώς εκεί.
2.
Η ομιλία για την εμφάνιση του βασιλιά των ελεφάντων
138. Έτσι έχω ακούσει - Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στην Ουρουβέλα, στην όχθη του ποταμού Νεραντζαρά, κάτω από τη ρίζα της ινδοσυκιάς του γιδοβοσκού, αμέσως μετά τον πλήρη φωτισμό του. Εκείνη την περίοδο ο Ευλογημένος καθόταν στο ύπαιθρο στο πυκνό σκοτάδι της νύχτας, και ο ουρανός έσταζε σταγόνα σταγόνα. Τότε ο Μάρα ο Κακός, θέλοντας να προκαλέσει στον Ευλογημένο φόβο, τρόμο και ανατριχίλα, αφού δημιούργησε τη μορφή ενός μεγάλου βασιλικού ελέφαντα, πλησίασε τον Ευλογημένο. Όπως ακριβώς ένας μεγάλος μαύρος βράχος, έτσι ήταν το κεφάλι του. Όπως ακριβώς καθαρό ασήμι, έτσι ήταν οι χαυλιόδοντές του. Όπως ακριβώς ένας μεγάλος ρυμός αρότρου, έτσι ήταν η προβοσκίδα του. Τότε ο Ευλογημένος, γνωρίζοντας «αυτός είναι ο Μάρα ο Κακός», απευθύνθηκε στον Μάρα τον Κακό με στίχο:
αρκεί για σένα αυτό, Κακέ, έχεις νικηθεί εσύ, θανατοφόρε».
Τότε ο Μάρα ο Κακός, «με γνωρίζει ο Ευλογημένος, με γνωρίζει ο Καλότυχος», δυστυχισμένος και καταθλιμμένος εξαφανίστηκε ακριβώς εκεί.
3.
Η ομιλία στον Σούμπα
139. Έτσι έχω ακούσει - Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στην Ουρουβέλα, στην όχθη του ποταμού Νεραντζαρά, κάτω από τη ρίζα της ινδοσυκιάς του γιδοβοσκού, αμέσως μετά τον πλήρη φωτισμό του. Εκείνη την περίοδο ο Ευλογημένος καθόταν στο ύπαιθρο στο πυκνό σκοτάδι της νύχτας, και ο ουρανός έσταζε σταγόνα σταγόνα. Τότε ο Μάρα ο Κακός, θέλοντας να προκαλέσει στον Ευλογημένο φόβο, τρόμο και ανατριχίλα, πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, επέδειξε όχι μακριά από τον Ευλογημένο ποικίλες λάμψεις χρωμάτων, όμορφες και άσχημες. Τότε ο Ευλογημένος, γνωρίζοντας «αυτός είναι ο Μάρα ο Κακός», απευθύνθηκε στον Μάρα τον Κακό με στίχους:
αρκεί για σένα αυτό, Κακέ, έχεις νικηθεί εσύ, θανατοφόρε.
αυτοί δεν ακολουθούν την εξουσία του Μάρα, αυτοί δεν είναι δέσμιοι του Μάρα».
Τότε ο Μάρα... κ.λπ... εξαφανίστηκε ακριβώς εκεί.
4.
Η πρώτη ομιλία για την παγίδα του Μάρα
140. Έτσι έχω ακούσει - Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Μπαρανασί, στο Ισιπατάνα, στο πάρκο των ελαφιών. Εκεί ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς: «Μοναχοί». «Σεβάσμιε κύριε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον Ευλογημένο. Ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Σε μένα, μοναχοί, μέσω της συνετής προσοχής, μέσω της συνετής ορθής επίμονης προσπάθειας, η ανυπέρβλητη απελευθέρωση επιτεύχθηκε, η ανυπέρβλητη απελευθέρωση πραγματώθηκε. Και εσείς, μοναχοί, μέσω της συνετής προσοχής, μέσω της συνετής ορθής επίμονης προσπάθειας, να επιτύχετε την ανυπέρβλητη απελευθέρωση, να πραγματώσετε την ανυπέρβλητη απελευθέρωση». Τότε ο Μάρα ο Κακός πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απευθύνθηκε στον Ευλογημένο με στίχο:
είσαι δεμένος με τα δεσμά του Μάρα, δεν θα ξεφύγεις από μένα, ασκητή».
είμαι ελεύθερος από τα δεσμά του Μάρα, έχεις νικηθεί εσύ, θανατοφόρε».
Τότε ο Μάρα ο Κακός... κ.λπ... εξαφανίστηκε ακριβώς εκεί.
5.
Η δεύτερη ομιλία για την παγίδα του Μάρα
141. Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Μπαρανασί, στο Ισιπατάνα, στο πάρκο των ελαφιών. Εκεί ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς: «Μοναχοί». «Σεβάσμιε κύριε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον Ευλογημένο. Ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Είμαι ελεύθερος, μοναχοί, από όλες τις θηλιές, όσες είναι θεϊκές και όσες ανθρώπινες. Και εσείς, μοναχοί, είστε ελεύθεροι από όλες τις θηλιές, όσες είναι θεϊκές και όσες ανθρώπινες. Περιπλανηθείτε, μοναχοί, για την ευημερία του πλήθους, για την ευτυχία του πλήθους, από συμπόνια για τον κόσμο, για το όφελος, την ευημερία και την ευτυχία θεών και ανθρώπων. Μην πηγαίνετε δύο μαζί. Διδάξτε, μοναχοί, τη Διδασκαλία που είναι καλή στην αρχή, καλή στη μέση, καλή στο τέλος, με νόημα και φρασεολογία, και φανερώστε την άγια ζωή ολοκληρωμένη και αγνή. Υπάρχουν όντα με λίγη σκόνη στα μάτια τους· παρακμάζουν επειδή δεν ακούν τη Διδασκαλία. Θα υπάρξουν αυτοί που θα κατανοήσουν τη Διδασκαλία. Κι εγώ, μοναχοί, θα πλησιάσω το χωριό Σενάνι κοντά στην Ουρουβέλα για να διδάξω τη Διδασκαλία». Τότε ο Μάρα ο Κακός πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απευθύνθηκε στον Ευλογημένο με στίχο:
είσαι δεμένος με τα μεγάλα δεσμά, δεν θα ξεφύγεις από μένα, ασκητή».
είμαι ελεύθερος από τα μεγάλα δεσμά, έχεις νικηθεί εσύ, θανατοφόρε».
Τότε ο Μάρα ο Κακός... κ.λπ... εξαφανίστηκε ακριβώς εκεί.
6.
Η ομιλία για το φίδι
142. Έτσι έχω ακούσει - Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στο Ρατζάγκαχα, στο Άλσος των Μπαμπού, στο καταφύγιο σίτισης σκιούρων. Εκείνη την περίοδο ο Ευλογημένος καθόταν στο ύπαιθρο στο πυκνό σκοτάδι της νύχτας, και ο ουρανός έσταζε σταγόνα σταγόνα.
Τότε ο Μάρα ο Κακός, θέλοντας να προκαλέσει στον Ευλογημένο φόβο, τρόμο και ανατριχίλα, αφού δημιούργησε τη μορφή ενός μεγάλου βασιλικού φιδιού, πλησίασε τον Ευλογημένο. Όπως ακριβώς ένα μεγάλο πλοίο φτιαγμένο από έναν κορμό δένδρου, έτσι ήταν το σώμα του. Όπως ακριβώς ένα μεγάλο ψάθινο στραγγιστήρι ζυθοποιίας, έτσι ήταν η κουκούλα του. Όπως ακριβώς μεγάλα μπρούτζινα πιάτα της Κοσάλα, έτσι ήταν τα μάτια του. Όπως ακριβώς όταν ο ουρανός βροντά βγαίνουν αστραπές, έτσι από το στόμα του έβγαινε η γλώσσα του. Όπως ακριβώς υπάρχει ήχος από το φυσερό του σιδερά όταν φυσά, έτσι ήταν ο ήχος της εισπνοής και εκπνοής του.
Τότε ο Ευλογημένος, γνωρίζοντας «αυτός είναι ο Μάρα ο Κακός», απευθύνθηκε στον Μάρα τον Κακό με στίχους:
αυτός ο σοφός αυτοσυγκρατημένος είναι ανώτερος·
αφού εγκατέλειψε, ας περπατά εκεί,
διότι αυτό αρμόζει σε έναν τέτοιου είδους.
και επίσης πολλά τα τσιμπούρια και τα ερπετά·
ούτε μια τρίχα δεν θα κουνούσε εκεί,
ο μεγάλος σοφός που έχει πάει σε άδεια οικία.
κι αν όλα τα έμβια όντα τρομάξουν·
ακόμη κι αν καρφώσουν βέλος στο στήθος,
οι Βούδες δεν αναζητούν στέγη στις προσκολλήσεις».
Τότε ο Μάρα ο Κακός, «με γνωρίζει ο Ευλογημένος, με γνωρίζει ο Καλότυχος», δυστυχισμένος και καταθλιμμένος εξαφανίστηκε ακριβώς εκεί.
7.
Η ομιλία για τον ύπνο
143. Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στο Ρατζάγκαχα, στο Άλσος των Μπαμπού, στο καταφύγιο σίτισης σκιούρων. Τότε ο Ευλογημένος, αφού περπάτησε στο ύπαιθρο για μεγάλο μέρος της νύχτας, κοντά στο χάραμα της αυγής έπλυνε τα πόδια του, μπήκε στην κατοικία και ξάπλωσε στη δεξιά πλευρά σε στάση λιονταριού, με το ένα πόδι πάνω στο άλλο, μνήμων και με πλήρη επίγνωση, έχοντας στρέψει τον νου στην αντίληψη του σηκώματος. Τότε ο Μάρα ο Κακός πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απευθύνθηκε στον Ευλογημένο με στίχο:
Γιατί κοιμάσαι σαν άτυχος;
"Άδειο είναι το σπίτι" και κοιμάσαι;
Γιατί κοιμάσαι ενώ ο ήλιος έχει ανατείλει;»
επιθυμία δεν υπάρχει για να τον οδηγήσει πουθενά·
ο Βούδας, με την πλήρη εξάλειψη όλων των προσκολλήσεων,
κοιμάται· τι σε νοιάζει εσένα εδώ, Μάρα;»
Τότε ο Μάρα ο Κακός... κ.λπ... εξαφανίστηκε ακριβώς εκεί.
8.
Η ομιλία για την ευχαρίστηση
144. Έτσι έχω ακούσει - Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα. Τότε ο Μάρα ο Κακός πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, είπε αυτόν τον στίχο κοντά στον Ευλογημένο:
οι προσκολλήσεις είναι η χαρά του ανθρώπου, διότι αυτός που είναι χωρίς προσκολλήσεις δεν χαίρεται.»
οι προσκολλήσεις είναι η θλίψη του ανθρώπου, διότι αυτός που είναι χωρίς προσκολλήσεις δεν θλίβεται.»
Τότε ο Μάρα ο Κακός, «με γνωρίζει ο Ευλογημένος, με γνωρίζει ο Καλότυχος», δυστυχισμένος και καταθλιμμένος εξαφανίστηκε ακριβώς εκεί.
9.
Η πρώτη ομιλία για τη διάρκεια ζωής
145. Έτσι έχω ακούσει - Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στο Ρατζάγκαχα, στο Άλσος των Μπαμπού, στο καταφύγιο σίτισης σκιούρων. Εκεί ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς: «Μοναχοί». «Σεβάσμιε κύριε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον Ευλογημένο. Ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Σύντομη είναι αυτή, μοναχοί, η διάρκεια ζωής των ανθρώπων. Ο επόμενος κόσμος πρέπει να διανυθεί, πρέπει να γίνει το καλό, πρέπει να ακολουθηθεί η άγια ζωή. Δεν υπάρχει αθανασία για αυτόν που γεννήθηκε. Αυτός, μοναχοί, που ζει πολύ, ζει εκατό χρόνια ή λίγο περισσότερο».
Τότε ο Μάρα ο Κακός πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απευθύνθηκε στον Ευλογημένο με στίχο:
ας ζει σαν βρέφος που πίνει γάλα, δεν υπάρχει έλευση του θανάτου».
ας ζει σαν να έχει το κεφάλι του στις φλόγες, δεν υπάρχει μη-έλευση του θανάτου».
Τότε ο Μάρα... κ.λπ... εξαφανίστηκε ακριβώς εκεί.
10.
Η ομιλία για τη δεύτερη ζωή
146. Έτσι έχω ακούσει - Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στο Ρατζάγκαχα, στο Άλσος των Μπαμπού, στο καταφύγιο σίτισης σκιούρων. Εκεί ο Ευλογημένος... κ.λπ... είπε αυτό:
«Σύντομη είναι αυτή, μοναχοί, η διάρκεια ζωής των ανθρώπων. Ο επόμενος κόσμος πρέπει να διανυθεί, πρέπει να γίνει το καλό, πρέπει να ακολουθηθεί η άγια ζωή. Δεν υπάρχει αθανασία για αυτόν που γεννήθηκε. Αυτός, μοναχοί, που ζει πολύ, ζει εκατό χρόνια ή λίγο περισσότερο».
Τότε ο Μάρα ο Κακός πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απευθύνθηκε στον Ευλογημένο με στίχο:
η διάρκεια ζωής περιστρέφεται γύρω από τους θνητούς, όπως η στεφάνη του τροχού γύρω από τον άξονα του άρματος».
η διάρκεια ζωής των θνητών εξαντλείται, όπως το νερό των μικρών ποταμών».
Τότε ο Μάρα ο Κακός, «με γνωρίζει ο Ευλογημένος, με γνωρίζει ο Καλότυχος», δυστυχισμένος και καταθλιμμένος εξαφανίστηκε ακριβώς εκεί.
Το πρώτο κεφάλαιο.
Αυτή είναι η σύνοψή του -
φίδι, κοιμάται, Νάνταμα, με διάρκεια ζωής τα άλλα δύο.