1.
Το κεφάλαιο για τις ελπίδες που δύσκολα εγκαταλείπονται
119. «Αυτές οι δύο, μοναχοί, είναι οι ελπίδες που είναι δύσκολο να εγκαταλειφθούν. Ποιες δύο; Η ελπίδα για υλικό κέρδος και η ελπίδα για ζωή. Αυτές λοιπόν, μοναχοί, είναι οι δύο ελπίδες που είναι δύσκολο να εγκαταλειφθούν».
120. «Αυτά τα δύο, μοναχοί, άτομα είναι δυσεύρετα στον κόσμο. Ποιες δύο; Αυτός που κάνει το καλό πρώτος, και αυτός που είναι ευγνώμων και ευχάριστος. Αυτά λοιπόν, μοναχοί, είναι τα δύο άτομα που είναι δυσεύρετα στον κόσμο».
121. «Αυτά τα δύο, μοναχοί, άτομα είναι δυσεύρετα στον κόσμο. Ποιες δύο; Ο ικανοποιημένος και αυτός που ικανοποιεί. Αυτά λοιπόν, μοναχοί, είναι τα δύο άτομα που είναι δυσεύρετα στον κόσμο».
122. «Αυτά τα δύο, μοναχοί, άτομα είναι δύσκολο να ικανοποιηθούν. Ποιες δύο; Αυτός που ό,τι αποκτά το αποθηκεύει, και αυτός που ό,τι αποκτά το δίνει σε άλλους. Αυτά λοιπόν, μοναχοί, είναι τα δύο άτομα που είναι δύσκολο να ικανοποιηθούν».
123. «Αυτά τα δύο, μοναχοί, άτομα είναι δυσεύρετα. Ποιες δύο; Αυτός που ό,τι αποκτά δεν το αποθηκεύει, και αυτός που ό,τι αποκτά δεν το δίνει σε άλλους. Αυτά λοιπόν, μοναχοί, είναι τα δύο άτομα που είναι δυσεύρετα».
124. «Αυτές οι δύο, μοναχοί, είναι οι συνθήκες για την έγερση του πάθους. Ποιες δύο; Το σημάδι της ομορφιάς και η ασύνετη προσοχή. Αυτές λοιπόν, μοναχοί, είναι οι δύο συνθήκες για την έγερση του πάθους».
125. «Αυτές οι δύο, μοναχοί, είναι οι συνθήκες για την έγερση του μίσους. Ποιες δύο; Το σημάδι της αποστροφής και η ασύνετη προσοχή. Αυτές λοιπόν, μοναχοί, είναι οι δύο συνθήκες για την έγερση του μίσους».
126. «Αυτές οι δύο, μοναχοί, είναι οι συνθήκες για την έγερση της λανθασμένης άποψης. Ποιες δύο; Η φωνή από άλλον και η ασύνετη προσοχή. Αυτές λοιπόν, μοναχοί, είναι οι δύο συνθήκες για την έγερση της λανθασμένης άποψης».
127. «Αυτές οι δύο, μοναχοί, είναι οι συνθήκες για την έγερση της ορθής άποψης. Ποιες δύο; Η φωνή από άλλον και η συνετή προσοχή. Αυτές λοιπόν, μοναχοί, είναι οι δύο συνθήκες για την έγερση της ορθής άποψης».
128. «Αυτά τα δύο, μοναχοί, είναι τα παραπτώματα. Ποιες δύο; Το ελαφρύ παράπτωμα και το βαρύ παράπτωμα. Αυτά λοιπόν, μοναχοί, είναι τα δύο παραπτώματα».
129. «Αυτά τα δύο, μοναχοί, είναι τα παραπτώματα. Ποιες δύο; Το χονδρό παράπτωμα και το μη χονδρό παράπτωμα. Αυτά λοιπόν, μοναχοί, είναι τα δύο παραπτώματα».
130. «Αυτά τα δύο, μοναχοί, είναι τα παραπτώματα. Ποιες δύο; Το διορθώσιμο παράπτωμα και το αδιόρθωτο παράπτωμα. Αυτά λοιπόν, μοναχοί, είναι τα δύο παραπτώματα».
Το κεφάλαιο των δυσαπόθετων επιθυμιών, πρώτο.