2.
Το κεφάλαιο για το αίτημα
131. «Ένας πιστός, μοναχοί, μοναχός ευχόμενος σωστά έτσι θα ευχόταν - 'να γίνω τέτοιος όπως ο Σαριπούττα και ο Μογκαλλάνα'. Αυτή, μοναχοί, είναι η ζυγαριά, αυτό είναι το μέτρο για τους μοναχούς μαθητές μου, δηλαδή ο Σαριπούττα και ο Μογκαλλάνα».
132. «Μια πιστή, μοναχοί, μοναχή ευχόμενη σωστά έτσι θα ευχόταν - 'να γίνω τέτοια όπως η μοναχή Κχεμά και η Ουππαλαβαννά'. Αυτή, μοναχοί, είναι η ζυγαριά, αυτό είναι το μέτρο για τις μοναχές μαθήτριές μου, δηλαδή η μοναχή Κχεμά και η Ουππαλαβαννά».
133. «Ένας πιστός, μοναχοί, λαϊκός ακόλουθος ευχόμενος σωστά έτσι θα ευχόταν - 'να γίνω τέτοιος όπως ο οικοδεσπότης Τσίττα και ο Χατθάκα ο Αλαβάκα'. Αυτή, μοναχοί, είναι η ζυγαριά, αυτό είναι το μέτρο για τους λαϊκούς ακολούθους μαθητές μου, δηλαδή ο οικοδεσπότης Τσίττα και ο Χατθάκα ο Αλαβάκα».
134. «Μια πιστή, μοναχοί, λαϊκή ακόλουθος ευχόμενη σωστά έτσι θα ευχόταν - 'να γίνω τέτοια όπως η λαϊκή ακόλουθος Κχουτζουττάρα και η Νανταμάτα της Βελουκαντακίγια'. Αυτή, μοναχοί, είναι η ζυγαριά, αυτό είναι το μέτρο για τις λαϊκές ακολούθους μαθήτριές μου, δηλαδή η λαϊκή ακόλουθος Κχουτζουττάρα και η Νανταμάτα της Βελουκαντακίγια».
135. «Προικισμένος με δύο ιδιότητες, μοναχοί, ένας αδαής, άπειρος, ανάρετο άτομο διατηρεί τον εαυτό του πληγωμένο και βλαμμένο, και έχει σφάλμα και είναι επικρίσιμος από τους νοήμονες, και παράγει πολλή αξιόμεμπτη πράξη. Ποιες δύο; Χωρίς να εξετάσει, χωρίς να διερευνήσει, επαινεί κάποιον που αξίζει επίκριση· χωρίς να εξετάσει, χωρίς να διερευνήσει, επικρίνει κάποιον που αξίζει έπαινο. Με αυτές τις δύο ιδιότητες, μοναχοί, προικισμένος ένας αδαής, άπειρος, ανάρετο άτομο διατηρεί τον εαυτό του πληγωμένο και βλαμμένο, και έχει σφάλμα και είναι επικρίσιμος από τους νοήμονες, και παράγει πολλή αξιόμεμπτη πράξη.
«Προικισμένος με δύο ιδιότητες, μοναχοί, ένας σοφός, ικανός, ενάρετο άτομο διατηρεί τον εαυτό του απλήγωτο και αβλαβή, και είναι χωρίς σφάλμα και ανεπίκριτος από τους νοήμονες, και παράγει πολλή αξιέπαινη πράξη. Ποιες δύο; Αφού εξετάσει, αφού διερευνήσει, επικρίνει κάποιον που αξίζει επίκριση· αφού εξετάσει, αφού διερευνήσει, επαινεί κάποιον που αξίζει έπαινο. Με αυτές τις δύο ιδιότητες, μοναχοί, προικισμένος ένας σοφός, ικανός, ενάρετο άτομο διατηρεί τον εαυτό του απλήγωτο και αβλαβή, και είναι χωρίς σφάλμα και ανεπίκριτος από τους νοήμονες, και παράγει πολλή αξιέπαινη πράξη».
136. «Προικισμένος με δύο ιδιότητες, μοναχοί, ένας αδαής, άπειρος, ανάρετο άτομο διατηρεί τον εαυτό του πληγωμένο και βλαμμένο, και έχει σφάλμα και είναι επικρίσιμος από τους νοήμονες, και παράγει πολλή αξιόμεμπτη πράξη. Ποιες δύο; Χωρίς να εξετάσει, χωρίς να διερευνήσει, επιδεικνύει πεποίθηση σε κατάσταση που δεν εμπνέει πεποίθηση· χωρίς να εξετάσει, χωρίς να διερευνήσει, επιδεικνύει δυσπιστία σε κατάσταση που εμπνέει πεποίθηση. Με αυτές τις δύο ιδιότητες, μοναχοί, προικισμένος ένας αδαής, άπειρος, ανάρετο άτομο διατηρεί τον εαυτό του πληγωμένο και βλαμμένο, και έχει σφάλμα και είναι επικρίσιμος από τους νοήμονες, και παράγει πολλή αξιόμεμπτη πράξη.
«Προικισμένος με δύο ιδιότητες, μοναχοί, ένας σοφός, ικανός, ενάρετο άτομο διατηρεί τον εαυτό του απλήγωτο και αβλαβή, και είναι χωρίς σφάλμα και ανεπίκριτος από τους νοήμονες, και παράγει πολλή αξιέπαινη πράξη. Ποιες δύο; Αφού εξετάσει, αφού διερευνήσει, επιδεικνύει δυσπιστία σε κατάσταση που δεν εμπνέει πεποίθηση· αφού εξετάσει, αφού διερευνήσει, επιδεικνύει πεποίθηση σε κατάσταση που εμπνέει πεποίθηση. Με αυτές τις δύο ιδιότητες, μοναχοί, προικισμένος ένας σοφός, ικανός, ενάρετο άτομο διατηρεί τον εαυτό του απλήγωτο και αβλαβή, και είναι χωρίς σφάλμα και ανεπίκριτος από τους νοήμονες, και παράγει πολλή αξιέπαινη πράξη».
137. «Σε δύο, μοναχοί, συμπεριφερόμενος λανθασμένα ένας αδαής, άπειρος, ανάρετο άτομο διατηρεί τον εαυτό του πληγωμένο και βλαμμένο, και έχει σφάλμα και είναι επικρίσιμος από τους νοήμονες, και παράγει πολλή αξιόμεμπτη πράξη. Σε ποιες δύο; Στη μητέρα και στον πατέρα. Σε αυτές τις δύο λοιπόν, μοναχοί, συμπεριφερόμενος λανθασμένα ένας αδαής, άπειρος, ανάρετο άτομο διατηρεί τον εαυτό του πληγωμένο και βλαμμένο, και έχει σφάλμα και είναι επικρίσιμος από τους νοήμονες, και παράγει πολλή αξιόμεμπτη πράξη.
«Σε δύο, μοναχοί, συμπεριφερόμενος σωστά ένας σοφός, ικανός, ενάρετο άτομο διατηρεί τον εαυτό του απλήγωτο και αβλαβή, και είναι χωρίς σφάλμα και ανεπίκριτος από τους νοήμονες, και παράγει πολλή αξιέπαινη πράξη. Σε ποιες δύο; Στη μητέρα και στον πατέρα. Σε αυτές τις δύο λοιπόν, μοναχοί, συμπεριφερόμενος σωστά ένας σοφός, ικανός, ενάρετο άτομο διατηρεί τον εαυτό του απλήγωτο και αβλαβή, και είναι χωρίς σφάλμα και ανεπίκριτος από τους νοήμονες, και παράγει πολλή αξιέπαινη πράξη».
138. «Σε δύο, μοναχοί, συμπεριφερόμενος λανθασμένα ένας αδαής, άπειρος, ανάρετο άτομο διατηρεί τον εαυτό του πληγωμένο και βλαμμένο, και έχει σφάλμα και είναι επικρίσιμος από τους νοήμονες, και παράγει πολλή αξιόμεμπτη πράξη. Σε ποιες δύο; Στον Τατχάγκατα και στον μαθητή του Τατχάγκατα. Σε αυτές τις δύο λοιπόν, μοναχοί, συμπεριφερόμενος λανθασμένα ένας αδαής, άπειρος, ανάρετο άτομο διατηρεί τον εαυτό του πληγωμένο και βλαμμένο, και έχει σφάλμα και είναι επικρίσιμος από τους νοήμονες, και παράγει πολλή αξιόμεμπτη πράξη.
«Σε δύο, μοναχοί, συμπεριφερόμενος σωστά ένας σοφός, ικανός, ενάρετο άτομο διατηρεί τον εαυτό του απλήγωτο και αβλαβή, και είναι χωρίς σφάλμα και ανεπίκριτος από τους νοήμονες, και παράγει πολλή αξιέπαινη πράξη. Σε ποιες δύο; Στον Τατχάγκατα και στον μαθητή του Τατχάγκατα. Σε αυτές τις δύο λοιπόν, μοναχοί, συμπεριφερόμενος σωστά ένας σοφός, ικανός, ενάρετο άτομο διατηρεί τον εαυτό του απλήγωτο και αβλαβή, και είναι χωρίς σφάλμα και ανεπίκριτος από τους νοήμονες, και παράγει πολλή αξιέπαινη πράξη».
139. «Αυτά τα δύο, μοναχοί, είναι φαινόμενα. Ποιες δύο; Η κάθαρση του νου και η μη προσκόλληση σε τίποτα στον κόσμο. Αυτά λοιπόν, μοναχοί, είναι τα δύο φαινόμενα».
140. «Αυτά τα δύο, μοναχοί, είναι φαινόμενα. Ποιες δύο; Η οργή και η εχθρότητα. Αυτά λοιπόν, μοναχοί, είναι τα δύο φαινόμενα».
141. «Αυτά τα δύο, μοναχοί, είναι φαινόμενα. Ποιες δύο; Η απομάκρυνση της οργής και η απομάκρυνση της εχθρότητας. Αυτά λοιπόν, μοναχοί, είναι τα δύο φαινόμενα».
Το κεφάλαιο της ευχής, δεύτερο.