2.
Το δεύτερο κεφάλαιο
1.
Η ομιλία για τον Μάρα
170. Προέλευση στη Σαβάττχι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Ράντχα είπε στον Ευλογημένο: «'Μάρα, Μάρα', σεβάσμιε κύριε, λέγεται. Ποιος άραγε, σεβάσμιε κύριε, είναι ο Μάρα;» «Η ύλη, Ράντχα, είναι Μάρα, το αίσθημα είναι Μάρα, η αντίληψη είναι Μάρα, οι δραστηριότητες είναι Μάρα, η συνείδηση είναι Μάρα. Βλέποντας έτσι, Ράντχα, ο μορφωμένος ευγενής μαθητής αποστασιοποιείται από την ύλη, αποστασιοποιείται από το αίσθημα, αποστασιοποιείται από την αντίληψη, αποστασιοποιείται από τις δραστηριότητες, αποστασιοποιείται από τη συνείδηση. Αποστασιοποιούμενος απαλλάσσεται από το πάθος· μέσω του μη πάθους απελευθερώνεται. Υπάρχει η γνώση: «στον απελευθερωμένο, υπάρχει απελευθέρωση». Κατανοεί: 'η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης'». Πρώτο.
2.
Η ομιλία για τη φύση του Μάρα
171. Προέλευση στη Σαβάττχι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Ράντχα είπε στον Ευλογημένο: «'Υποκείμενο στον Μάρα, υποκείμενο στον Μάρα', σεβάσμιε κύριε, λέγεται. Τι άραγε, σεβάσμιε κύριε, είναι υποκείμενο στον Μάρα;» «Η ύλη, Ράντχα, είναι υποκείμενη στον Μάρα, το αίσθημα είναι υποκείμενο στον Μάρα, η αντίληψη είναι υποκείμενη στον Μάρα, οι δραστηριότητες είναι υποκείμενες στον Μάρα, η συνείδηση είναι υποκείμενη στον Μάρα. Βλέποντας έτσι... κ.λπ... κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Δεύτερο.
3.
Η ομιλία για το παροδικό
172. Προέλευση στη Σαβάττχι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Ράντχα είπε στον Ευλογημένο: «'Παροδικό, παροδικό', σεβάσμιε κύριε, λέγεται. Τι, σεβάσμιε κύριε, είναι παροδικό;» «Η ύλη, Ράντχα, είναι παροδική, το αίσθημα είναι παροδικό, η αντίληψη είναι παροδική, οι δραστηριότητες είναι παροδικές, η συνείδηση είναι παροδική. Βλέποντας έτσι... κ.λπ... κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Τρίτη.
4.
Η ομιλία για τη φύση του παροδικού
173. Προέλευση στη Σαβάττχι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Ράντχα είπε στον Ευλογημένο: «'Υποκείμενο στην παροδικότητα, υποκείμενο στην παροδικότητα', σεβάσμιε κύριε, λέγεται. Τι άραγε, σεβάσμιε κύριε, είναι υποκείμενο στην παροδικότητα;» «Η ύλη, Ράντχα, είναι υποκείμενη στην παροδικότητα, το αίσθημα είναι υποκείμενο στην παροδικότητα, η αντίληψη είναι υποκείμενη στην παροδικότητα, οι δραστηριότητες είναι υποκείμενες στην παροδικότητα, η συνείδηση είναι υποκείμενη στην παροδικότητα. Βλέποντας έτσι... κ.λπ... κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Τέταρτο.
5.
Η ομιλία για τον υπαρξιακό πόνο
174. Προέλευση στη Σαβάττχι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Ράντχα είπε στον Ευλογημένο: «'Οδυνηρό, οδυνηρό', σεβάσμιε κύριε, λέγεται. Τι, σεβάσμιε κύριε, είναι οδυνηρό;» «Η ύλη, Ράντχα, είναι οδυνηρή, το αίσθημα είναι οδυνηρό, η αντίληψη είναι οδυνηρή, οι δραστηριότητες είναι οδυνηρές, η συνείδηση είναι οδυνηρή. Βλέποντας έτσι... κ.λπ... κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Πέμπτο.
6.
Η ομιλία για τη φύση του πόνου
175. Προέλευση στη Σαβάττχι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Ράντχα είπε στον Ευλογημένο: «'Υποκείμενο στον πόνο, υποκείμενο στον πόνο', σεβάσμιε κύριε, λέγεται. Τι άραγε, σεβάσμιε κύριε, είναι υποκείμενο στον πόνο;» «Η ύλη, Ράντχα, είναι υποκείμενη στον πόνο, το αίσθημα είναι υποκείμενο στον πόνο, η αντίληψη είναι υποκείμενη στον πόνο, οι δραστηριότητες είναι υποκείμενες στον πόνο, η συνείδηση είναι υποκείμενη στον πόνο. Βλέποντας έτσι... κ.λπ... κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Έκτο.
7.
Η ομιλία για τον μη-εαυτό
176. Προέλευση στη Σαβάττχι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Ράντχα είπε στον Ευλογημένο: «'Μη-εαυτός, μη-εαυτός', σεβάσμιε κύριε, λέγεται. Ποιος άραγε, σεβάσμιε κύριε, είναι ο μη-εαυτός;» «Η ύλη, Ράντχα, είναι μη-εαυτός, το αίσθημα είναι μη-εαυτός, η αντίληψη είναι μη-εαυτός, οι δραστηριότητες είναι μη-εαυτός, η συνείδηση είναι μη-εαυτός. Βλέποντας έτσι... κ.λπ... κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Έβδομη.
8.
Η ομιλία για αυτό που έχει τη φύση του μη-εαυτού
177. Προέλευση στη Σαβάττχι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Ράντχα είπε στον Ευλογημένο: «'Έχων τη φύση του μη-εαυτού, έχων τη φύση του μη-εαυτού', σεβάσμιε κύριε, λέγεται. Ποιο άραγε, σεβάσμιε κύριε, είναι αυτό που έχει τη φύση του μη-εαυτού;» «Η ύλη, Ράντχα, έχει τη φύση του μη-εαυτού, το αίσθημα έχει τη φύση του μη-εαυτού, η αντίληψη έχει τη φύση του μη-εαυτού, οι δραστηριότητες έχουν τη φύση του μη-εαυτού, η συνείδηση έχει τη φύση του μη-εαυτού. Βλέποντας έτσι... κ.λπ... κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Όγδοη.
9. Η ομιλία για αυτό που είναι υποκείμενο σε καταστροφή
178. Προέλευση στη Σαβάττχι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Ράντχα είπε στον Ευλογημένο: «'Υποκείμενο σε καταστροφή, υποκείμενο σε καταστροφή', σεβάσμιε κύριε, λέγεται. Ποιο άραγε, σεβάσμιε κύριε, είναι υποκείμενο σε καταστροφή;» «Η ύλη, Ράντχα, είναι υποκείμενη σε καταστροφή, το αίσθημα είναι υποκείμενο σε καταστροφή, η αντίληψη είναι υποκείμενη σε καταστροφή, οι δραστηριότητες είναι υποκείμενες σε καταστροφή, η συνείδηση είναι υποκείμενη σε καταστροφή. Βλέποντας έτσι... κ.λπ... κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Ένατη.
10.
Η ομιλία για αυτό που έχει τη φύση της παρακμής
179. Προέλευση στη Σαβάττχι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Ράντχα είπε στον Ευλογημένο: «'Έχων τη φύση της παρακμής, έχων τη φύση της παρακμής', σεβάσμιε κύριε, λέγεται. Ποιος άραγε, σεβάσμιε κύριε, είναι αυτός που έχει τη φύση της παρακμής;» «Η ύλη, Ράντχα, έχει τη φύση της παρακμής, το αίσθημα έχει τη φύση της παρακμής, η αντίληψη έχει τη φύση της παρακμής, οι δραστηριότητες έχουν τη φύση της παρακμής, η συνείδηση έχει τη φύση της παρακμής. Βλέποντας έτσι... κ.λπ... κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Δέκατη.
11.
Η ομιλία για αυτό που έχει τη φύση της έγερσης
180. Προέλευση στη Σαβάττχι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Ράντχα είπε στον Ευλογημένο: «'Έχει τη φύση της έγερσης, έχει τη φύση της έγερσης', σεβάσμιε κύριε, λέγεται. Τι άραγε, σεβάσμιε κύριε, έχει τη φύση της έγερσης;» «Η ύλη, Ράντχα, έχει τη φύση της έγερσης, το αίσθημα έχει τη φύση της έγερσης, η αντίληψη έχει τη φύση της έγερσης, οι δραστηριότητες έχουν τη φύση της έγερσης, η συνείδηση έχει τη φύση της έγερσης. Βλέποντας έτσι... κ.λπ... κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Ενδέκατη.
12.
Η ομιλία για αυτό που έχει τη φύση της παύσης
181. Προέλευση στη Σαβάττχι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Ράντχα είπε στον Ευλογημένο: «'Έχει τη φύση της παύσης, έχει τη φύση της παύσης', σεβάσμιε κύριε, λέγεται. Τι άραγε, σεβάσμιε κύριε, έχει τη φύση της παύσης;» «Η ύλη, Ράντχα, έχει τη φύση της παύσης, το αίσθημα έχει τη φύση της παύσης, η αντίληψη έχει τη φύση της παύσης, οι δραστηριότητες έχουν τη φύση της παύσης, η συνείδηση έχει τη φύση της παύσης. Βλέποντας έτσι... κ.λπ... κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Δωδέκατη.
Το δεύτερο κεφάλαιο της συλλογής Ράντα.
Αυτή είναι η σύνοψή του -
με τον υπαρξιακό πόνο δύο ειπώθηκαν, με τον μη-εαυτό επίσης έτσι·
εξάλειψη, παρακμή, προέλευση, με αυτό που έχει τη φύση της παύσης - δώδεκα.