4.
Η ομιλία στη Σάμαγκαμα
41. Έτσι έχω ακούσει - Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στους Σάκκα, στο χωριό Σαμαγκάμα. Εκείνη την περίοδο ο Τζαϊν Νατάπουττα είχε μόλις πεθάνει στην Πάβα. Μετά τον θάνατό του, οι Τζαϊν διασπάστηκαν, χωρίστηκαν σε δύο ομάδες, φιλονικούντες, διαμαχόμενοι, εμπλεκόμενοι σε αντιδικία, διαβιούσαν τρυπώντας ο ένας τον άλλον με λεκτικά βέλη - "Εσύ δεν καταλαβαίνεις αυτή τη Διδασκαλία και τη μοναστική διαγωγή, εγώ καταλαβαίνω αυτή τη Διδασκαλία και τη μοναστική διαγωγή. Πώς θα μπορούσες εσύ να καταλάβεις αυτή τη Διδασκαλία και τη μοναστική διαγωγή; Εσύ ακολουθείς λάθος πρακτική, εγώ ακολουθώ σωστή πρακτική. Τα λόγια μου είναι συνεπή, τα δικά σου είναι ασυνεπή. Αυτό που έπρεπε να πεις στην αρχή το είπες στο τέλος, αυτό που έπρεπε να πεις στο τέλος το είπες στην αρχή. Αυτό που είχες σκεφτεί τόσο καιρό αποδείχθηκε λάθος. Η θεωρία σου έχει αντικρουστεί. Έχεις ηττηθεί, πήγαινε να ξεμπλέξεις από τη θεωρία σου· ή ξεμπέρδεψέ την αν μπορείς!» Θα έλεγα ότι θάνατος επικρατεί μεταξύ των οπαδών του Τζαϊν Νατάπουττα. Ακόμη και οι λαϊκοί μαθητές του Τζαϊν Νατάπουττα με τα λευκά ρούχα ήταν απογοητευμένοι, αποπαθιασμένοι και δυσαρεστημένοι με τους οπαδούς του Τζαϊν Νατάπουττα, όπως συμβαίνει με μια Διδασκαλία και διαγωγή κακώς διδαγμένη, κακώς εξηγημένη, μη οδηγούσα στην απελευθέρωση, μη οδηγούσα στη γαλήνη, μη διακηρυγμένη από έναν Πλήρως Αυτοφωτισμένο, με κατεστραμμένο στήριγμα, χωρίς καταφύγιο.
42. Τότε ο δόκιμος Τσούνδα, αφού ολοκλήρωσε την απόσυρση κατά την βροχερή εποχή στην Πάβα, πήγε προς το χωριό Σάμα, εκεί όπου ήταν ο σεβάσμιος Άναντα· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον σεβάσμιο Άναντα και κάθισε στο πλάι. Καθισμένος στο πλάι, ο δόκιμος Τσούνδα είπε στον σεβάσμιο Άναντα: «Σεβάσμιε κύριε, ο Τζαϊν Νατάπουττα μόλις πέθανε στην Πάβα. Μετά τον θάνατό του, οι Τζαϊν διασπάστηκαν, χωρίστηκαν σε δύο ομάδες... κ.λπ... με κατεστραμμένο στήριγμα, χωρίς καταφύγιο». Όταν αυτό ειπώθηκε, ο σεβάσμιος Άναντα είπε στον δόκιμο Τσούνδα: «Υπάρχει πράγματι, φίλε Τσούνδα, αυτή η αφορμή συζήτησης για να δούμε τον Ευλογημένο. Έλα, φίλε Τσούνδα, ας πάμε εκεί όπου είναι ο Ευλογημένος· αφού πλησιάσουμε, θα αναφέρουμε αυτό το θέμα στον Ευλογημένο». «Ναι, σεβάσμιε κύριε», απάντησε ο δόκιμος Τσούνδα στον σεβάσμιο Άναντα.
Τότε ο σεβάσμιος Άναντα και ο δόκιμος Τσούνδα πήγαν εκεί όπου ήταν ο Ευλογημένος· αφού πλησίασαν, απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισαν στο πλάι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Άναντα είπε στον Ευλογημένο: «Αυτός, σεβάσμιε κύριε, ο δόκιμος Τσούνδα λέει έτσι: 'Σεβάσμιε κύριε, ο Τζαϊν Νατάπουττα μόλις πέθανε στην Πάβα. Μετά τον θάνατό του, οι Τζαϊν διασπάστηκαν, χωρίστηκαν σε δύο ομάδες... κ.λπ... με κατεστραμμένο στήριγμα, χωρίς καταφύγιο'. Σε μένα, σεβάσμιε κύριε, έρχεται αυτή η σκέψη: 'Μακάρι να μην εγερθεί αντιδικία στην Κοινότητα μετά τον θάνατο του Ευλογημένου· διότι αυτή η αντιδικία θα ήταν προς βλάβη του πλήθους, προς δυστυχία του πλήθους, προς συμφορά, προς βλάβη και οδύνη θεών και ανθρώπων'».
43. «Τι νομίζεις, Άναντα, εκείνες οι διδασκαλίες που έχω διδάξει σε εσάς με άμεση γνώση, δηλαδή - οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης, οι τέσσερις ορθές επίμονες προσπάθειες, οι τέσσερις βάσεις πνευματικής δύναμης, οι πέντε πνευματικές ικανότητες, οι πέντε δυνάμεις, οι επτά παράγοντες της φώτισης, η ευγενής οκταμελής οδός, βλέπεις εσύ, Άναντα, σε αυτές τις διδασκαλίες έστω και δύο μοναχούς να διαφωνούν;» «Εκείνες οι διδασκαλίες, σεβάσμιε κύριε, που διδάχθηκαν από τον Ευλογημένο με άμεση γνώση, δηλαδή - οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης, οι τέσσερις ορθές επίμονες προσπάθειες, οι τέσσερις βάσεις πνευματικής δύναμης, οι πέντε πνευματικές ικανότητες, οι πέντε δυνάμεις, οι επτά παράγοντες της φώτισης, η ευγενής οκταμελής οδός, εγώ δεν βλέπω σε αυτές τις διδασκαλίες έστω και δύο μοναχούς να διαφωνούν. Εκείνα όμως τα άτομα, σεβάσμιε κύριε, που διαμένουν στηριζόμενα στον Ευλογημένο, ακόμη και αυτά μετά τον θάνατο του Ευλογημένου θα μπορούσαν να δημιουργήσουν αντιδικία στην Κοινότητα σχετικά με τον βιοπορισμό ή σχετικά με τον κύριο μοναστικό κώδικα. Αυτή η αντιδικία θα ήταν προς βλάβη του πλήθους, προς δυστυχία του πλήθους, προς συμφορά, προς βλάβη και οδύνη θεών και ανθρώπων». Μικρή είναι αυτή, Άναντα, η αντιδικία, δηλαδή - σχετικά με τον βιοπορισμό ή σχετικά με τον κύριο μοναστικό κώδικα. Διότι, Άναντα, αν εγειρόταν αντιδικία στην Κοινότητα σχετικά με την οδό ή την πρακτική· αυτή η αντιδικία θα ήταν προς βλάβη του πλήθους, προς δυστυχία του πλήθους, προς συμφορά, προς βλάβη και οδύνη θεών και ανθρώπων.
44. «Αυτές οι έξι, Άναντα, είναι οι αιτίες αντιδικίας. Ποιες είναι οι έξι; Εδώ, Άναντα, ένας μοναχός είναι οργίλος και μνησίκακος. Εκείνος ο μοναχός, Άναντα, που είναι οργίλος και μνησίκακος, αυτός διαμένει ασεβής προς τον Διδάσκαλο, χωρίς σεβασμό, διαμένει ασεβής προς τη Διδασκαλία, χωρίς σεβασμό, διαμένει ασεβής προς την Κοινότητα, χωρίς σεβασμό, και δεν είναι αυτός που εκπληρώνει την εξάσκηση. Εκείνος ο μοναχός, Άναντα, που διαμένει ασεβής προς τον Διδάσκαλο, χωρίς σεβασμό, προς τη Διδασκαλία... διαμένει ασεβής προς την Κοινότητα, χωρίς σεβασμό, δεν είναι αυτός που εκπληρώνει την εξάσκηση, αυτός δημιουργεί αντιδικία στην Κοινότητα· η οποία αντιδικία είναι προς βλάβη του πλήθους, προς δυστυχία του πλήθους, προς συμφορά, προς βλάβη και οδύνη θεών και ανθρώπων. Αν εσείς, Άναντα, αντιλαμβάνεστε μια τέτοια αιτία αντιδικίας εσωτερικά ή εξωτερικά, εκεί εσείς, Άναντα, θα πρέπει να προσπαθήσετε για την εγκατάλειψη αυτής της ίδιας κακόβουλης αιτίας αντιδικίας. Αν εσείς, Άναντα, δεν αντιλαμβάνεστε μια τέτοια αιτία αντιδικίας εσωτερικά ή εξωτερικά. Εκεί εσείς, Άναντα, θα πρέπει να ακολουθήσετε για τη μη-επανεμφάνιση στο μέλλον αυτής της ίδιας κακόβουλης αιτίας αντιδικίας. Έτσι υπάρχει η εγκατάλειψη αυτής της κακόβουλης αιτίας αντιδικίας, έτσι υπάρχει η μη-επανεμφάνιση στο μέλλον αυτής της κακόβουλης αιτίας αντιδικίας.
45. «Επιπλέον, Άναντα, ένας μοναχός είναι υποτιμητικός και ανταγωνιστικός... κ.λπ... είναι ζηλόφθονος και τσιγκούνης... κ.λπ... είναι δόλιος και απατηλός... κ.λπ... έχει κακόβουλες επιθυμίες και έχει λανθασμένες απόψεις...Κ.λπ... είναι αγκιστρωμένος στις προσωπικές του απόψεις, ο διατηρών με πείσμα τις προσωπικές του απόψεις, εγκαταλείπων τις προσωπικές του απόψεις με δυσκολία. Εκείνος ο μοναχός, Άναντα, που είναι αγκιστρωμένος στις προσωπικές του απόψεις, ο διατηρών με πείσμα τις προσωπικές του απόψεις, εγκαταλείπων τις προσωπικές του απόψεις με δυσκολία, αυτός διαμένει ασεβής προς τον Διδάσκαλο, χωρίς σεβασμό, διαμένει ασεβής προς τη Διδασκαλία, χωρίς σεβασμό, διαμένει ασεβής προς την Κοινότητα, χωρίς σεβασμό, και δεν είναι αυτός που εκπληρώνει την εξάσκηση. Εκείνος ο μοναχός, Άναντα, που διαμένει ασεβής προς τον Διδάσκαλο, χωρίς σεβασμό, προς τη Διδασκαλία... στην Κοινότητα... δεν είναι αυτός που εκπληρώνει την εξάσκηση, αυτός δημιουργεί αντιδικία στην Κοινότητα· η οποία αντιδικία είναι προς βλάβη του πλήθους, προς δυστυχία του πλήθους, προς συμφορά, προς βλάβη και οδύνη θεών και ανθρώπων. Αν εσείς, Άναντα, αντιλαμβάνεστε μια τέτοια αιτία αντιδικίας εσωτερικά ή εξωτερικά. Εκεί εσείς, Άναντα, θα πρέπει να προσπαθήσετε για την εγκατάλειψη αυτής της ίδιας κακόβουλης αιτίας αντιδικίας. Αν εσείς, Άναντα, δεν αντιλαμβάνεστε μια τέτοια αιτία αντιδικίας εσωτερικά ή εξωτερικά, εκεί εσείς, Άναντα, θα πρέπει να ακολουθήσετε για τη μη-επανεμφάνιση στο μέλλον αυτής της ίδιας κακόβουλης αιτίας αντιδικίας. Έτσι υπάρχει η εγκατάλειψη αυτής της κακόβουλης αιτίας αντιδικίας, έτσι υπάρχει η μη-επανεμφάνιση στο μέλλον αυτής της κακόβουλης αιτίας αντιδικίας. Αυτές, Άναντα, είναι οι έξι αιτίες αντιδικίας.
46. «Υπάρχουν αυτές οι τέσσερις νομικές υποθέσεις, Άναντα. Ποιες τέσσερις; Η νομική υπόθεση που προκύπτει από αντιδικία, η νομική υπόθεση που προκύπτει από επίκριση, η νομική υπόθεση που προκύπτει από παραπτώματα, η νομική υπόθεση που προκύπτει από υποχρεώσεις - αυτές, Άναντα, είναι οι τέσσερις νομικές υποθέσεις. Υπάρχουν, Άναντα, αυτές οι επτά επιλύσεις νομικών υποθέσεων - για τον κατευνασμό και την ηρεμία των νομικών υποθέσεων που προκύπτουν, πρέπει να δίνεται η ετυμηγορία εν παρουσία, πρέπει να δίνεται η ετυμηγορία αθωότητας, πρέπει να δίνεται η ετυμηγορία παρελθούσας παραφροσύνης, πρέπει να εκτελείται σύμφωνα με την παραδοχή, η απόφαση της πλειοψηφίας, η απόφαση για ειδική αχρειότητα, η κάλυψη με γρασίδι.
47. «Και πώς, Άναντα, υπάρχει η ετυμηγορία εν παρουσία; Εδώ, Άναντα, μοναχοί αντιδικούν ότι είναι σύμφωνο με τη Διδασκαλία ή ότι δεν είναι σύμφωνο με τη Διδασκαλία ή ότι είναι μοναστική διαγωγή ή ότι δεν είναι μοναστική διαγωγή. Εκείνοι οι μοναχοί, Άναντα, πρέπει να συναθροιστούν όλοι μαζί ενωμένοι. Αφού συναθροιστούν, πρέπει να εξεταστεί η κατευθυντήρια γραμμή της Διδασκαλίας. Αφού εξεταστεί η κατευθυντήρια γραμμή της Διδασκαλίας, όπως συμφωνεί εκεί, έτσι πρέπει να κατευναστεί εκείνη η νομική υπόθεση. Έτσι λοιπόν, Άναντα, υπάρχει η ετυμηγορία εν παρουσία· και έτσι εδώ υπάρχει ο κατευνασμός ορισμένων νομικών υποθέσεων, δηλαδή - με την ετυμηγορία εν παρουσία.
48. «Και πώς, Άναντα, υπάρχει η απόφαση της πλειοψηφίας; Αν εκείνοι οι μοναχοί, Άναντα, δεν μπορούν να κατευνάσουν εκείνη τη νομική υπόθεση σε εκείνη την κατοικία. Εκείνοι οι μοναχοί, Άναντα, πρέπει να πάνε σε όποια κατοικία υπάρχουν περισσότεροι μοναχοί. Εκεί πρέπει να συναθροιστούν όλοι μαζί ενωμένοι. Αφού συναθροιστούν, πρέπει να εξεταστεί η κατευθυντήρια γραμμή της Διδασκαλίας. Αφού εξεταστεί η κατευθυντήρια γραμμή της Διδασκαλίας, όπως συμφωνεί εκεί, έτσι πρέπει να κατευναστεί εκείνη η νομική υπόθεση. Έτσι λοιπόν, Άναντα, υπάρχει η απόφαση της πλειοψηφίας· και έτσι εδώ υπάρχει ο κατευνασμός ορισμένων νομικών υποθέσεων, δηλαδή - με την απόφαση της πλειοψηφίας.
49. «Και πώς, Άναντα, υπάρχει η ετυμηγορία αθωότητας; Εδώ, Άναντα, μοναχοί κατηγορούν έναν μοναχό για τέτοιο βαρύ παράπτωμα, απέλαση ή παρόμοιο με απέλαση - 'Θυμάται ο σεβάσμιος ότι διέπραξε τέτοιο βαρύ παράπτωμα, απέλαση ή παρόμοιο με απέλαση;' Αυτός λέει τα εξής: 'Όχι, φίλε, δεν θυμάμαι ότι διέπραξα τέτοιο βαρύ παράπτωμα, απέλαση ή παρόμοιο με απέλαση'. Σε αυτόν τον μοναχό, Άναντα, πρέπει να δοθεί η ετυμηγορία αθωότητας. Έτσι λοιπόν, Άναντα, υπάρχει η ετυμηγορία αθωότητας· και έτσι εδώ υπάρχει ο κατευνασμός ορισμένων νομικών υποθέσεων, δηλαδή - με την ετυμηγορία αθωότητας.
50. «Και πώς, Άναντα, υπάρχει η ετυμηγορία παρελθούσας παραφροσύνης; Εδώ, Άναντα, μοναχοί κατηγορούν έναν μοναχό για τέτοιο βαρύ παράπτωμα, απέλαση ή παρόμοιο με απέλαση - 'Θυμάται ο σεβάσμιος ότι διέπραξε τέτοιο βαρύ παράπτωμα, απέλαση ή παρόμοιο με απέλαση;' Αυτός λέει τα εξής: 'Εγώ, φίλε, έφτασα σε τρέλα, σε διαστροφή του νου. Από εμένα τον παράφρονα πολλά ανάρμοστα για ασκητή διαπράχθηκαν, ειπώθηκαν και έγιναν. Δεν το θυμάμαι αυτό. Αυτό έγινε από εμένα ενώ ήμουν σε σύγχυση'. Σε αυτόν τον μοναχό, Άναντα, πρέπει να δοθεί η ετυμηγορία παρελθούσας παραφροσύνης. Έτσι λοιπόν, Άναντα, υπάρχει η ετυμηγορία παρελθούσας παραφροσύνης· και έτσι εδώ υπάρχει ο κατευνασμός ορισμένων νομικών υποθέσεων, δηλαδή - με την ετυμηγορία παρελθούσας παραφροσύνης.
51. «Και πώς, Άναντα, υπάρχει η εκτέλεση κατόπιν ομολογίας; Εδώ, Άναντα, ένας μοναχός είτε κατηγορούμενος είτε μη κατηγορούμενος θυμάται το παράπτωμα, το αποκαλύπτει, το φανερώνει. Εκείνος ο μοναχός, Άναντα, αφού πλησιάσει έναν μεγαλύτερο μοναχό, αφού τακτοποιήσει τον χιτώνα πάνω από τον έναν ώμο, αφού προσκυνήσει τα πόδια του, αφού καθίσει οκλάζων, αφού σηκώσει τις ενωμένες παλάμες, πρέπει να του πει έτσι: «Εγώ, σεβάσμιε κύριε, έχω διαπράξει τάδε παράπτωμα· το παραδέχομαι». Αυτός λέει τα εξής: «Το βλέπεις;» «Ναι, το βλέπω». «Στο μέλλον οφείλεις να αυτοσυγκρατηθείς». Έτσι λοιπόν, Άναντα, υπάρχει η εκτέλεση κατόπιν ομολογίας· και έτσι εδώ υπάρχει ο κατευνασμός ορισμένων νομικών υποθέσεων, δηλαδή - με την εκτέλεση κατόπιν ομολογίας.
52. «Και πώς, Άναντα, υπάρχει η απόφαση για ειδική αχρειότητα; Εδώ, Άναντα, ένας μοναχός κατηγορεί έναν μοναχό για τέτοιο βαρύ παράπτωμα, απέλαση ή παρόμοιο με απέλαση - 'Θυμάται ο σεβάσμιος ότι διέπραξε τέτοιο βαρύ παράπτωμα, απέλαση ή παρόμοιο με απέλαση;' Αυτός λέει τα εξής: 'Όχι, φίλε, δεν θυμάμαι ότι διέπραξα τέτοιο βαρύ παράπτωμα, απέλαση ή παρόμοιο με απέλαση'. Αυτόν που ξεφεύγει, εκείνος τον πιέζει περισσότερο - 'Έλα, σεβάσμιε, γνώρισε καλά αν θυμάσαι ότι διέπραξες τέτοιο βαρύ παράπτωμα, απέλαση ή παρόμοιο με απέλαση'. Αυτός λέει τα εξής: 'Όχι, φίλε, δεν θυμάμαι ότι διέπραξα τέτοιο βαρύ παράπτωμα, απέλαση ή παρόμοιο με απέλαση· αλλά θυμάμαι, φίλε, ότι διέπραξα τέτοιο ασήμαντο παράπτωμα'. Αυτόν που ξεφεύγει, εκείνος τον πιέζει περισσότερο - 'Έλα, σεβάσμιε, γνώρισε καλά αν θυμάσαι ότι διέπραξες τέτοιο βαρύ παράπτωμα, απέλαση ή παρόμοιο με απέλαση'. Αυτός λέει τα εξής: 'Αφού λοιπόν εγώ, φίλε, διέπραξα ασήμαντο παράπτωμα, θα το παραδεχτώ χωρίς να ερωτηθώ. Γιατί λοιπόν εγώ, αφού διέπραξα τέτοιο βαρύ παράπτωμα, απέλαση ή παρόμοιο με απέλαση, δεν θα το παραδεχτώ όταν ερωτηθώ;' Αυτός λέει τα εξής: 'Αφού λοιπόν εσύ, φίλε, διέπραξες ασήμαντο παράπτωμα και δεν θα το παραδεχτείς χωρίς να ερωτηθείς, γιατί λοιπόν εσύ, αφού διέπραξες τέτοιο βαρύ παράπτωμα, απέλαση ή παρόμοιο με απέλαση, θα το παραδεχτείς όταν ερωτηθείς; Έλα, σεβάσμιε, γνώρισε καλά αν θυμάσαι ότι διέπραξες τέτοιο βαρύ παράπτωμα, απέλαση ή παρόμοιο με απέλαση'. Αυτός λέει τα εξής: 'Θυμάμαι, φίλε, ότι διέπραξα τέτοιο βαρύ παράπτωμα, απέλαση ή παρόμοιο με απέλαση. Αστειευόμενος το είπα αυτό, για διασκέδαση το είπα αυτό - δεν θυμάμαι ότι διέπραξα τέτοιο βαρύ παράπτωμα, απέλαση ή παρόμοιο με απέλαση'. Έτσι λοιπόν, Άναντα, υπάρχει η απόφαση για ειδική αχρειότητα· και έτσι εδώ υπάρχει ο κατευνασμός ορισμένων νομικών υποθέσεων, δηλαδή - με την απόφαση για ειδική αχρειότητα.
53. «Και πώς, Άναντα, υπάρχει η κάλυψη με γρασίδι; Εδώ, Άναντα, ενώ μοναχοί φιλονικούντες, διαμαχόμενοι, εμπλεκόμενοι σε αντιδικία διαμένουν, πολλά ανάρμοστα για ασκητή έχουν διαπραχθεί, ειπωθεί και γίνει. Εκείνοι οι μοναχοί, Άναντα, πρέπει να συναθροιστούν όλοι μαζί ενωμένοι. Αφού συναθροιστούν, ένας έμπειρος μοναχός από τους μοναχούς της μιας πλευράς, αφού σηκωθεί από τη θέση του, αφού τακτοποιήσει τον χιτώνα πάνω από τον έναν ώμο, αφού χαιρετήσει με ενωμένες παλάμες, πρέπει να ενημερώσει την Κοινότητα:
«Ας με ακούσει, σεβάσμιε κύριε, η Κοινότητα. Αυτά από εμάς που φιλονικούμε, διαμαχόμαστε, είμαστε εμπλεκόμενοι σε αντιδικία και διαμένουμε, πολλά ανάρμοστα για ασκητή έχουν διαπραχθεί, ειπωθεί και γίνει. Αν είναι η κατάλληλη στιγμή για την Κοινότητα, εγώ τόσο τα παραπτώματα αυτών των σεβάσμιων όσο και τα δικά μου παραπτώματα, τόσο για το όφελος αυτών των σεβάσμιων όσο και για το δικό μου όφελος, θα τα εξομολογηθώ εν μέσω της Κοινότητας με την κάλυψη με γρασίδι, εξαιρουμένων των σοβαρών σφαλμάτων, εξαιρουμένων αυτών που συνδέονται με λαϊκούς».
«Έπειτα, ένας έμπειρος μοναχός από τους μοναχούς της άλλης πλευράς, αφού σηκωθεί από τη θέση του, αφού τακτοποιήσει τον χιτώνα πάνω από τον έναν ώμο, αφού χαιρετήσει με ενωμένες παλάμες, πρέπει να ενημερώσει την Κοινότητα:
«Ας με ακούσει, σεβάσμιε κύριε, η Κοινότητα. Αυτά από εμάς που φιλονικούμε, διαμαχόμαστε, είμαστε εμπλεκόμενοι σε αντιδικία και διαμένουμε, πολλά ανάρμοστα για ασκητή έχουν διαπραχθεί, ειπωθεί και γίνει. Αν είναι η κατάλληλη στιγμή για την Κοινότητα, εγώ τόσο τα παραπτώματα αυτών των σεβάσμιων όσο και τα δικά μου παραπτώματα, τόσο για το όφελος αυτών των σεβάσμιων όσο και για το δικό μου όφελος, θα τα εξομολογηθώ εν μέσω της Κοινότητας με την κάλυψη με γρασίδι, εξαιρουμένων των σοβαρών σφαλμάτων, εξαιρουμένων αυτών που συνδέονται με λαϊκούς».
«Έτσι λοιπόν, Άναντα, υπάρχει η κάλυψη με γρασίδι· και έτσι εδώ υπάρχει ο κατευνασμός ορισμένων νομικών υποθέσεων, δηλαδή - με την κάλυψη με γρασίδι.
54. «Αυτές οι έξι, Άναντα, αρχές της εγκαρδιότητας δημιουργούν αγάπη, δημιουργούν σεβασμό, οδηγούν στη συνοχή, στη μη-αντιδικία, στην ομόνοια, στην ενότητα. Ποια έξι; Εδώ, Άναντα, σε έναν μοναχό η σωματική πράξη με φιλικότητα είναι εδραιωμένη προς τους συντρόφους στην άγια ζωή, τόσο φανερά όσο και ιδιωτικά. Αυτή επίσης είναι αρχή της εγκαρδιότητας, που δημιουργεί αγάπη, που δημιουργεί σεβασμό, που οδηγεί στη συνοχή, στη μη-αντιδικία, στην ομόνοια, στην ενότητα.
«Επιπλέον, Άναντα, ενός μοναχού η λεκτική πράξη με φιλικότητα είναι εδραιωμένη προς τους συντρόφους στην άγια ζωή, τόσο φανερά όσο και ιδιωτικά. Αυτή επίσης είναι αρχή της εγκαρδιότητας, που δημιουργεί αγάπη, που δημιουργεί σεβασμό, που οδηγεί στη συνοχή, στη μη-αντιδικία, στην ομόνοια, στην ενότητα.
«Επιπλέον, Άναντα, ενός μοναχού η νοητική πράξη με φιλικότητα είναι εδραιωμένη προς τους συντρόφους στην άγια ζωή, τόσο φανερά όσο και ιδιωτικά. Αυτή επίσης είναι αρχή της εγκαρδιότητας, που δημιουργεί αγάπη, που δημιουργεί σεβασμό, που οδηγεί στη συνοχή, στη μη-αντιδικία, στην ομόνοια, στην ενότητα.
«Επιπλέον, Άναντα, ένας μοναχός - όσον αφορά εκείνα τα υλικά κέρδη που είναι δίκαια και αποκτημένα σύμφωνα με τη Διδασκαλία, ακόμη και μέχρι το περιεχόμενο του κυπέλλου, με τέτοια κέρδη - μοιράζεται αδίστακτα, μοιραζόμενος από κοινού με τους ηθικούς συντρόφους στην άγια ζωή. Αυτή επίσης είναι αρχή της εγκαρδιότητας, που δημιουργεί αγάπη, που δημιουργεί σεβασμό, που οδηγεί στη συνοχή, στη μη-αντιδικία, στην ομόνοια, στην ενότητα.
«Επιπλέον, Άναντα, ένας μοναχός - σε εκείνες τις ηθικές αρχές που είναι άθραυστες, αδιάτρητες, χωρίς κηλίδες, χωρίς λεκέδες, απελευθερωτικές, επαινεμένες από τους νοήμονες, μη προσκολλημένες, οδηγούσες στην αυτοσυγκέντρωση - διαμένει έχοντας φτάσει σε ομοιότητα ηθικής με τους συντρόφους στην άγια ζωή, τόσο φανερά όσο και ιδιωτικά. Αυτή επίσης είναι αρχή της εγκαρδιότητας, που δημιουργεί αγάπη, που δημιουργεί σεβασμό, που οδηγεί στη συνοχή, στη μη-αντιδικία, στην ομόνοια, στην ενότητα.
«Επιπλέον, Άναντα, ένας μοναχός - σε εκείνη την άποψη που είναι ευγενής, οδηγούσα στην απελευθέρωση, που οδηγεί αυτόν που την ακολουθεί στην πλήρη εξάλειψη του πόνου - διαμένει έχοντας φτάσει σε ομοιότητα άποψης με τους συντρόφους στην άγια ζωή, τόσο φανερά όσο και ιδιωτικά. Αυτή επίσης είναι αρχή της εγκαρδιότητας, που δημιουργεί αγάπη, που δημιουργεί σεβασμό, που οδηγεί στη συνοχή, στη μη-αντιδικία, στην ομόνοια, στην ενότητα. Αυτές, Άναντα, οι έξι αρχές της εγκαρδιότητας δημιουργούν αγάπη, δημιουργούν σεβασμό, οδηγούν στη συνοχή, στη μη-αντιδικία, στην ομόνοια, στην ενότητα.
«Αν εσείς, Άναντα, αναλαμβάνοντας αυτές τις έξι αρχές της εγκαρδιότητας τις ακολουθούσατε, βλέπετε εσείς, Άναντα, κάποιον τρόπο ομιλίας, μικρό ή μεγάλο, που δεν θα αποδεχόσασταν;» «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε». «Επομένως, Άναντα, αναλαμβάνοντας αυτές τις έξι αρχές της εγκαρδιότητας ακολουθήστε τις. Αυτό θα είναι για την ευημερία και την ευτυχία σας για πολύ καιρό».
Αυτά είπε ο Ευλογημένος. Ο σεβάσμιος Άναντα, ευχαριστημένος, αγαλλίασε με τα λόγια του Ευλογημένου.
Τέλος της ομιλίας Σαμαγκάμα, τέταρτη.